Mongolie-challenge-2011

Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011

Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011


  • dinamic_sidebar 3 none

  • This is the end…het was fantastisch en bedankt!

    Posted on by Bram

    Vervolg 26 juni…

     

    De nieuwe eigenaar heeft in de gaten dat we ons niet op ons gemak voelen en stelt voor om de auto’s bij hem binnen de poorten te stallen. Dat lijkt ons een goed plan, dan kunnen we tenminste rustig de zaken afhandelen en de auto uitpakken. Inmiddels is ook de ambulance het dorp binnen gereden, deze is al een tijdgelden achter op een vrachtwagen gezet door Clasina en Hans omdat doorrijden geen optie meer was. Ze komen als geroepen, de ambulance biedt namelijk ruimte om spullen uit de Reanult in te stoppen. Ze vinden het meteen goed en we beginnen met uitladen. Het aanbod van de nieuwe eigenaar leek echter beter dan het blijkt te zijn. Hij doet geen enkele moeite om zijn mede dorpsbewoners buiten de poort te houden. En als wij de auto beginnen uit te pakken begint een  weer om ons heen te cirkelen en in onze spullen te trekken. Zelfs de vuile onderbroeken van Nienke zijn niet veilig. We geven meerdere keren aan dat iedereen achteruit moet maar niks helpt. Hier gelden duidelijk andere regels. Met name de jongeman die ik als eerste een had heb geschud laat zich gelden en probeert van alles te jatten. Over de dertig graden, onder druk je auto verkopen, dronken en graaiende mensen. En dan snel je auto moeten uitpakken, het zijn geen ideale omstandigheden en de stress schiet dan ook omhoog. We moeten overal ogen hebben, en geen moment de tijd om iets rustig te doen. Binnen een paar tellen moet je beslissen welke spullen er wel en niet mee moeten. Wat kan er in de auto blijven, hebben we alle belangrijke documenten, welke spullen kunnen naar de ambulance, welke kleren moeten we mee, wordt er niks gejat. Daar tussen door loopt de nieuwe eigenaar met allerlei vragen en proberen omwonenden een graantje mee te pikken. Nienke houdt zich kranig en ik ben reuze trots op haar. De overige teams fungeren als een soort keeper en proberen iedereen uit de buurt te houden en spullen terug te pakken. Om de teleurgestelde eerste koper uit de buurt te houden heeft Thea een gouden zet: Een Playboy. Hij is meteen vertrokken. Ik denk niet dat ik hem straks nog een hand ga geven. Als de stofwolken zijn opgetrokken is de Renault leeg, heeft het bed in Brum plaatsgemaakt voor een achterbank, zijn er spullen in de ambulance, lada en de auto van team Peters geplaatst. We hebben ons campingstelletje en 40 liter diesel geschonken aan de chauffeur van de vrachtwagen waarop de ambulance staat. Twee bondjassen aan een mevrouw. En een zak kinderkleren aan een moeder. Wat speelgoed aan kinderen. Alle teams zo in de drukte onvoorstelbaar werk geleverd. De dames offeren zomaar hun bed op en zullen straks bij ons in de tent moeten. Mensen met toch al zwaar beladen auto’s nemen zonder morren onze spullen over. Dit is Challenge Spirit!! Iedereen onwijs bedankt. Dan wordt het tijd om de sleutel over te dragen. Nou ja sleutel, het is een kaart. Dat zorgt meteen voor gefronste wenkbrauwen, ik wil een sleutel! Dit systeem kennen ze niet. Ik moet alles precies voor doen en uiteindelijk neemt hij er genoegen mee. Hij is de koning te rijk met de centrale duurvergrendeling. Iedereen moet komen kijken hoe dat werkt. Nienke geeft hem nog maar een extra batterij, het kan zo niet lang duren voordat deze op is. We nemen in een kort moment afscheid van ons rijdende huisje en stappen in de Brum. We verlaten het dorp op de achterbank. Onze plek voor de komende dagen. Als snel blijkt hoe gezellig het in de auto bij de Olijke twee is. Dit gaat wel goed komen! Al dekens zijn achterin gelegd en we zitten op een soort troon. Al snel  zwaaien we als volleerd koning en koningin naar andere teams en voorbijgangers. Het rouwproces maakt al snel plaats voor goede moed en optimisme voor de komende dagen. Verloren maar nog niet verslagen!!!

     

    Ma 27 juni

     

    ’s Morgens wakker worden tussen vier dames, ik ben wel eens beroerder opgestaan. De wallen onder mijn ogen zijn ineens makkelijk te verklaren. Het is vreemd om op te staan en geen Renault voor de tent te zien staan we hoeven ineens geen auto meer in te pakken. Daar waar we normaal altijd als laatste klaar waren, hebben we ineens tijd over. We focussen ons dan maar op de koffie. Zoals elke ochtend is mat (team Peters) er al weer druk mee. We hebben nu eens de tijd om hem daar in bij te staan. De dag gaat eigenlijk redelijk voorspoedig. Met z’n viertjes hobbelen we de dag door. Als we zo door gaan kunnen we morgen het asfalt halen ( 500 km rond de hoofdstad ligt een keurig wegdek). Man wat kijken we daar naar uit. Als we een slaappek willen gaan opzoeken rijden we een aantal teams kwijt. Zoals zo vaak de laatste dagen rijden we samen met team Peters, de olijke twee en de captain familie. Als we met deze mensen de finish halen zijn we heel gelukkig.

     

     

     

     

    Di 28 juni.

     

    Vroeg op stevig doorrijden dan kunnen we het asfalt halen vandaag. Zoiets moet je dus nooit hardop zeggen. We vorderen redelijk die dag. Als we in Altai aankomen staan er een aantal mensen op de weg te zwaaien. We wrijven de slaap uit onze ogen en zien Michael, Martin en Margot op de weg staan. Ze hebben op ons gewacht en willen het laatste stuk samen afleggen. We rijden Altai één van de laatste grote plaatsen voordat we het asfalt naar UB opdraaien. We laten er 3 banden van de meiden  repareren en slaan voor de laatste keer voorraden in. Iedereen is enthousiast, we ruiken de stal lijkt het wel. Als iedereen weer een beetje op krachten is  trekken we verder. Als we in een dorpje zijn krijgen we in een gesprek met de politie een stuk vlees aangeboden. Koe weet Michael zeker. Heb je ooit een koe gezien met zo’n klein borstkastje? Het blijkt bergmarmot te zijn. Nienke, Michael en ik wagen het erop…. Best lekker, goed gekruid. We lopen weer drie teams tegen het lijf. Alle wegenlijken samen te komen op het laatst. Het wordt weer een hele groep. Nog een laatste keer de bergen in. Als we een beetje doortrekken kunnen we misschien vanavond al het asfalt halen horen we iemand enthousiast roepen. Vrijwel meteen begint het te betrekken. Donkere wolken, koud het gaat hier guur worden. Met één flinke stortbui is het gedaan met al het enthousiasme. Voor en achter ons ineens stevige modderstromen, we kunnen geen kant op. We zoeken een hoog punt op en wachten af. Voor en achter ons proberen mensen er om heen te rijden. Overal lopen auto’s, vrachtwagens en bussen vast. Het is één grote chaos. Als de regen minder wordt is het nog een half uur wachten en toen werden ook de beken voor en achter ons minder. Het zonnetje breekt weer door en we genieten van het prachtige landschap met een dubbele regenboog. We durven het weer aan. De 2 wiel aangedreven auto’s worden achter een 4 x 4 geknoopt en we wagen de oversteek. Als we allemaal heelhuids zijn aangekomen trekken we met z’n allen nog een familie uit de blubber die daar met hun hele hebben en houden in vast zaten. Dankbaar zwaaien ze ons uit. Het is inmiddels al gaan schemeren en na overleg besluiten we door te rijden. Als het verder goed is kunnen we nog steeds het asfalt halen. De nacht splijt de groep al snel in tweeën. Met twee lada’s en team Peters banen wij ons heel voorzichtig een weg door het donker. Diepe gaten zijn moeilijk te herkennen doordat ze vol staan met water. Het wordt weer zwaar, we stuiteren door de plassen en als we weer voor een nieuwe beek staan geven we het op. Dit heeft geen zin. We kunnen de overkant niet zien en dan wordt het echt gevaarlijk. Dat wordt overnachten in de auto. Pfff met 4 man rechtop zittend in de auto slapen. Dat wordt een fijne nacht. We zetten de auto’s op een veilig punt en genieten nog even van deze vreemde aanblik. Overal om ons heen rijden voertuigen kris-kras door elkaar. Sommige in rondjes, anderen komen vast te zitten. We hebben de goede beslissing genomen, morgen weer een dag.

     

    Woe 29 juni

     

    5 uur lang hangen we een beetje half recht op in een hoekje van de auto. Alleen Mariëlle heeft nergens last van en slaapt als een blok. s’Morgens meld ze doodleuk dat ze sinds twee dagen niet zo lekker geslapen heeft. De rest is geradbraakt. Maar goed de eindstreep is in zicht en dat maakt veel goed. Vol goede moed knopen we de  2 x 4’s achter de 4 x  4’s en wagen de oversteek. Het is een spannend begin van de dag. Maar als we er allemaal door zijn blijkt dat de rampspoed hier snel verschijnt maar minstens net zo snel weer verdwijnt. Nu al het water weg is kunnen we weer redelijk vorderen. En halverwege de dag….asfalt. daar waar we zo lang naar uit hebben gekeken maakt iedereen nu treurig. Shit man, we zijn er. Dat betekend maar 1 ding. Het is bijna ten einde. Het besef komt hard aan. Tja we hebben het zo goed als gehaald. Het wordt stil in de auto’s en bedeesd rijden we het laatste stuk naar het einddoel van die dag. Een plaatsje 380 km voor Ulaan Bataar. Hier slapen we vanavond in een ger-kamp en dan morgen de laatste ruk.

     

    Do 30 juni

     

    De laatste Challenge dag. Het was gisteren gezellig in het ger-kamp en het is nog best laat geworden. Met kleine oogjes komen we een voor een uit onze ger. De meeste teams zijn al wakker en zijn klaar voor vertrek. Op naar UB. Een beetje opschieten jongens, jullie moeten er ook optijd zijn. Jaja, we komen eraan. Eerst nog even een snel ontbijt en dan in de auto’s. Lekker rustig, loungend de laatste km’s. Dat duurt precies 3 km en dan houdt de eerste lada er mee op. It ain’t over ‘till the fat lady sings!! Kak de koeling van de Lada van de captain familie is naar z’n grootje. Het lukt ons niet om hem nog aan de praat te krijgen. De belletjes duiden op een lekker pakking. Dat wordt hem niet meer. Slepen dan maar. 377 km slepen. Doordat we met Michael bij ons in de Kia heeft plaatsgenomen zitten we met 5 man in Brum. De olijke 2, in het kwadraat (Bram en Nienke) + 1 (Michael) + een auto (de lada op sleep). Ongelofelijk. Zo kan het dat één onderschatte Kia 5 teams naar de eindstreep brengt. Met nog 150 km op de teller lijkt het erop dat we toch optijd op het eindfeest zullen aankomen. We gaan het halen jongens. Bam! De Lada van Jeroen en Kris rijdt vol in een puthole in de weg. Shit lekke band denkt hij nog. Zijn wiellager blijkt vergruisd te zijn. Die kan geen meter meer rijden en erger nog, ook niet gesleept worden. Dat dikke wijf heeft blijkbaar nog steeds niet gezongen. Met dat Jeroen in zijn bakkie het einde meedeelt worden we ingehaald door een vrachtwagen met één auto achterop…daar is nog plaats houdt hem tegen. Maak gebruik van de kansen als ze er zijn! Na wat onderhandelen wordt de Lada achterop geladen en na 2 uur waren we weer onderweg. Uiteindelijk rijden we om 7 uur UB binnen. Het eindfeest ruimschoots gemist, maar het einddoel gehaald. We hebben 1000 ballonnen bij ons en zijn die al ruim voor aankomst aan het opblazen. Dus toen we de stad binnen reden hoefden we alleen nog onze ramen open te doen om een grote sliert ballonnen achter ons te laten. Dan maken we ons eigen feestje wel. Totaal op maar voldaan rijden we het terrein van ons hotel op.

     

    Vrij 1 juli

     

    We hebben het vannacht rustig aan gedaan. Genoten van een heerlijke douche en een schoon bed. Maar uitslapen is er niet bij. Zoals gewoonlijk blijft de teller weer voor de 5 uur slaap hangen. Vandaag is voor Nienke en mij een belangrijke en moeilijke dag. We moeten gaan verklaren waarom we geen auto meer hebben. Zonder de juiste papieren kunnen wij morgen niet vliegen. We komen gewoon het land niet uit. Dat gaat een lange, zware kastje-muur dag worden schat ik zo in. Dus vroeg op, de dag maximaal benutten. Arthur heeft een contact die de auto’s die terug gaan verscheept. Deze man blijkt een lot uit de loterij. Goed Engels en zoals hij zelf zegt gek op uitdagingen. Als hij alle verschillende verhalen heeft gehoord komt de echte uitdaging. De Renault… Aan wie heb je hem verkocht, euh geen idee, heb je een telefoonnummer…euhhh nee. De auto is gewoon verkocht punt. Allemachtig did you sell it to a monkey. Nou ja daar komt het eigenlijk nog het meest in de buurt ja. Alles wat ik weet was dat het de enige benzinepomphouder was in dat dorp. Hij schud zijn hoofd en loopt weg. Na 10 minuten komt hij terug. Hij schud ons de hand en zegt dat hij het verhaal opneemt als persoonlijke uitdaging voor die dag. De hele dag rennen en vliegen er mannetjes heen en weer. Ze vragen wat informatie en gaan weer weg. Tijdens het wachten komen alle teams één voor één langs. Een goed moment om al onze spullen te verzamelen en weer te verdelen. Onze slaapspullen gaan naar het lokale ziekenhuis. De schriften, pennen, stiften, ballonnen en knuffels naar het weeshuis dat de meiden morgen gaan bezoeken. Gereedschap naar het blinden instituut. En zo krijgt alles een goede bestemming. We houden alleen onze kleren over. Uiteindelijk hoor ik dat ze het mannetje hebben opgespoord. Nog niet gesproken, maar ze weten wie het is. Dan gaat de trukendoos pas echt open. Ik moet de auto fictief aan een mannetje van hem verkopen. Met alle gegevens die wij hebben meegenomen kunnen we hem op zijn naam zetten. Dan is hij legaal verkocht. Zodra ze het mannetje echt te pakken hebben gaan zij hem dwingen om de auto netjes op zijn naam te zetten. Als hij dat niet wil, kunnen zij de auto opeisen, hij staat tenslotte op hun naam. Een sluitend systeem. Nou moet de douane er nog intrappen. Normaal willen ze de auto bij overschrijving ook zien. Dat gaat dus niet lukken. Uiteindelijk komt de beste man een half uur na sluitingstijd breed glimlachend naar buiten rennen. Het is gelukt, we hoeven dus niet het weekend af te wachten, tickets om te boeken. We kunnen morgen vliegen! Dat gaan we vieren! ’s Avonds gaan we opzoek naar een nachtclub voor ons afscheidsfeest. Het blijkt de enige alcoholvrije dag in het jaar te zijn en alle clubs zijn dus dicht…. Zo lijkt het..Een taxi chauffeur weet wel beter. Uiteindelijk worden we met drie taxi’s op een afgelegen terrein tussen huizenblokken afgezet. Dat mannetje moet je hebben wijst hij aan. Via allerlei sluipgangetjes, steegjes en veel te krappe deurtjes staan we ineens in een gloednieuwe nachtclub. Daar dansen we de ochtend tegemoet. Om 04:15 moeten we echt weg, nog drie kwartier en dan moeten we in het vliegtuig zitten. Precies om 05:00 uur komen we daar binnen en om 06:30 vallen mijn ogen dicht zodra ik mijn stoel raak. Het taxiën en het opstijgen krijg ik helmaal niet meer mee. We gaan naar huis!

     

    Dankzij Acore-coaching is er echt een flink bedrag naar de Mongoolse herders gegaan. Met dit project worden de herders alternatieve bronnen van inkomsten gegeven. En wordt de overbegrazing en de daarmee gepaard gaande woestijnvorming van het kwetsbare gebied tegen gegaan. Voor een uitgebreide versie zie website. Bezoek ook eens de website van Acore-coaching: www.biologischemensontwikkeling.nl Een leuke en goede manier om met je eigen toekomst of team aan de slag te gaan. Nienke en ik kunnen erover meepraten! Oscar bedankt.

     

    Dankzij iemand die anoniem wil blijven zijn er drie doorzitkussens en een flink bedrag naar het rolstoel project gegaan.

     

    Pascal van jou weet ik nog niet waar het heen moet maar we zullen er voor zorgen dat ook jou donatie goed terecht komt.

     

    En als alles in NL goed is afgehandeld gaat ook de 600 dollar opweg naar een goed project.

     

    Helaas hebben we het streefbedrag van 2500 euro niet gehaald, maar we zitten er heel dicht bij. Zo hebben we met onze fantastische reis ook maatschappelijk kunnen bijdragen aan hele goede projecten in Mongolië. Alles bij elkaar heeft de trip enkele tienduizenden euro’s bijeengebracht. Een geweldig resultaat.

     

    Iedereen die heeft geholpen met de voorbereiding bedankt!

    Antoine (dabeko) voor de banden, we hadden ze hard nodig, Niki voor de dagen in de auto opzoek naar een goed voertuig, het regelen van de dakdrager bij Henkie Knooi en de brandstofdonatie. In Roemenië hebben we voor het eerst echt getankt! Buurman Hans voor het maken van de plaat voor de dakdrager. Mark voor het opzetten en bijhouden van de website. Wat was het leuk om alle reacties te kunnen lezen onderweg. Martin (A-choice) voor het bakkie en de installatie daarvan, ook die heeft het niet gehaald. Maar dat handelen we nog wel af ;) . Van Kesteren voor de voorbereiding van de auto, helaas net niet gehaald maar toch! Marieke voor de GPS,  wat hebben we hem nodig gehad! Lies en Maris voor de fijne thuiskomst. Maaike en weer Marieke voor het ophalen. En we vergeten er vast ook nog. Jullie ook bedankt!

     

    Dit was het…. Iedereen bedankt voor het meeleven en meelezen. En ook voor de vele complimenten over het schrijven. Wie weet gaan we daar inderdaad eens wat meer mee doen. Maar dan niet hobbelend achterin een auto!

     

    Leef vandaag, niemand heeft je morgen beloofd!

    Dikke kus en tot snel,

     

    Nienke en Bram

     


  • Foto’s!!

    Posted on by Bram

    ….its the day after the return…….

     

    Nog een paar mooie fotos’!


  • Vervolg

    Posted on by Bram

    Zat 25 juni

     

    Het startprobleem wordt elke dag erger. Gelukkig hebben we hem ’s avonds tactisch opgesteld. Op een steile helling met de neus naar beneden. Dus in de versnelling koppleing in en geef hem maar een zetje.. Rochelend en proestend komt hij aan de praat. Goed als hij eenmaal loopt hebben we weer een dag gewonnen. Het beloofd een zware dag te worden. Doordat de route zo verschrikkelijk tegen valt hebben we besloten om naar het zuiden af te zakken. De locals vertellen ons dat het daar iets beter is. Maar voordat we de zuidelijke route naar Ulaan Bataar(UB) bereikt hebben moeten wij ons uit het gebergte ploeteren. De dag begint dus zoals hij gisteren geëindigd is. Zwaar, veel stenen en scherpe rotsen. We proberen 1 wiel in het midden van het pad te zetten en het andere schuin omhoog naast het pad. Zo voorkomen we dat de middenberm tegen onze bodemplaat schuurt. Het nadeel hiervan is dat er veel onverwachtse dingen zoals gaten en stenen in de berm opduiken. De hele dag stuiteren en beuken we ons een weg naar voren. In de ochtend besluiten we na wijs beraad om 250 km te gaan rijden die dag. Je mag hier blij zijn als je er 100 haalt. We komen verder en verder achter te liggen op ons schema. Bij elk heuveltje, na elke bocht hoop je dat het erna beter is. Maar de werkelijkheid is weerbarstig het wordt zwaarder en slechter. Vandaag komen we ook de eerste beekjes tegen. Water, een nieuwe uitdaging naast de vele anderen. Stoppen, uitstappen en er doorheen lopen om de goed oversteekplaats te vinden. Ach het water is eigenlijk altijd wel leuk, spectaculair om er doorheen te rijden. De geulen, stenen en het klappen van de auto sloopt je langzaam. Je weet dat je hier met zo’n auto eigenlijk niets te zoeken hebt en toch moet je verder. Je rijdt de hele dag onder hoogspanning. Als dit maar goed gaat, hoeveel kan ons wagentje nog aan. Als je aan het eind van de dag vervolgens maar 100 km bent opgeschoten hakt dat er goed in. Als het zo blijft kost dit ons echt heel veel dagen. In totaliteit sneuvelen er deze dag 6 banden. De dames rijden er in één keer twee lek op de zelfde steen. Maar goed keren is geen optie, we moeten verder. De Megane heeft nog steeds startproblemen. Er sneuveld een band. Ineens valt er bij Nienke een hard stuk plastic naar binnen. Bram?! Wat is dit? Kut, dat is een onderdeel van de dakdrager. Stoppen en kijken wat de schade is. 3 van de vier steunen blijken te zijn afgebroken. Die moet er af. We sleutelen hem er af. Alles wat op het dak ligt moet een plaats krijgen. We gieten een jerrycan leeg in de tank. Team Peters nemen de twee overgebleven op het dak. En de reservebanden spannen we met spanbanden direct op het dak. Dan zo maar verder. Alles wat nog bruikbaar is stellen we op langs de weg met daarnaast een jerrycan. Dat wordt wel opgepikt door de lokale bevolking. Als we verder rijden roept team Peters meteen weer stoppen. Onze rechter achterband is lek. Pfff, weer op de knieën, band eraf, nieuwe erop en weer verder. Een kleine 2 uur later laat Nienke weten dat ze denkt dat we weer een lekke band hebben,  Meteen horen we; STOPPEN, STOPPEN. Als we gaan kijken blijkt het linker voorwiel twee wielbouten kwijt te zijn. Het wiel zwabbert er maar wat aan. Reserve hebben we niet mee genomen. Dus we halen er uit elk achterwiel 1. Die gaan er voor in. En verder!. We houden elkaar scherp om ook om ons heen te blijven kijken het landschap blijft namelijk van ongekende schoonheid. ’s Avonds is iedereen bekaf. De tenten worden opgezet en iedereen haalt wat te eten uit de auto. Van deze verzameling wordt elke avond een fantastische maaltijd gemaakt. Na een lauw biertje kruipt iedereen vrij vlot z’n tent in. Morgen vroeg op en verder.

     

    Zo 26 juni

     

    De Renault start niet meer uit zichzelf en moet worden aangesleept. Na drie dagen worstelen weten we ons een weg te banen uit het gebied. Iedereen is kapot en de voertuigen hebben het echt heel zwaar gehad. We draaien de zuidelijke hoofdroute naar UB op. De vreugde is van korte duur als blijkt dat de weg net zo slecht is als in de bergen. Het is gelukkig vlakker en er zijn minder rotsen. We kunnen dus iets meer snelheid maken. Kleine bergkammen worden afgewisseld door hoogvlaktes. Op deze vlaktes zoekt iedereen zijn eigen spoor door het gras. Overal zie je banen lopen die aan het eind van de vlakte weer samen komen om over de volgende bergkam te klimmen. Het is een prachtig gezicht om overal teams om je heen te zien rijden over de vlakte met een stofwolk er achteraan. We steken met behulp van een local met een dikke landrover een riviertje over. Hij neemt ons op sleeptouw en steekt over. Het blijkt later het begin van het einde. Het water heeft onze carterbescherming waarschijnlijk naar beneden gedrukt. En 3 km verder merken we dat hij los is gaan zitten. Iedereen is als er als een speer vandoor gegaan over de vlakte. Na 3 dagen ploeteren is iedereen uitgelaten en geniet van de snelheid. Dit zorgt er wel voor dat Nienke en ik er alleen voor staan. Ons bakkie doet het niet dus we kunnen niemand waarschuwen. Hopelijk zien ze snel dat wij er niet meer achter zitten. Ik krik de auto omhoog, en kruip er onder om de schade te bekijken. De plaat is hier niet te repareren. Dus die moet er af. Dan komt de grote schrik, een druppel warme olie valt op mijn hand. Shit dat is niet goed, we hebben nooit gelekt. Hij lekt best fors. Ik schroef de plaat eraf en voel aan de carter. Daar waar de druppel hangt voel ik vrijwel meteen de scheur. 3 km zonder degelijk carterplaat kost ons de kop. De carterpan is lek. Dat kon wel eens einde show betekenen. Snel in de auto, we moeten kost wat kost de anderen laten weten dat we begeleiding nodig hebben. Gelukkig zijn de anderen in een soort teletubbielandschap beland. Ze hebben moeten zwoegen en dat is ons geluk. Na een uur peentjes zweten klampen we bij de groep aan. Als ik de schade wil laten zien blijkt de olie er echt uit te zeiken. Dit wordt slepen naar het eerste dorpje. We worden achter de Lada van Maurice, Tom en Luuk gehangen en 30 km gesleept over zwaar terrein, dat is echt geen pretje. Maar we halen het. Als ik in het dorp hulp wil gaan zoeken beland ik meteen midden in een vechtpartij op straat. Twee dronken mannen gaan elkaar te lijf. Nee hé, niet zo’n dorp. Bijna iedereen blijkt dronken. En het uitleggen dat ik iemand nodig heb die aluminium kan lassen is onmogelijk. Iedereen komt om ons heen staan, ze beginnen overal in te trekken, te schreeuwen en onderling ruzie te maken. Als met een serieuze schade staat en hulp nodig hebt is dat niet de beste situatie. Dan maar transport zien te regelen. Een vrachtwagen waar we hem op kunnen laden. De mensen hebben door dat we klem zitten. En vragen $ 2000,-. Ja daaag dat gaan we dus niet doen. Ver van de bewoonde wereld met een kapotte auto. 250 km laten slepen over onherbergzame wegen is nauwelijks een optie. En we liggen al ver achter op schema. Donderdag moeten we 1200 km verderop zijn. Als ik merk dat ze de Renault toch wel een erg mooie auto vinden en onderling praten over de prijs stel ik ze voor om hem te verkopen. Dan pas loopt het echt uit de hand. Ze vallen over elkaar, schreeuwen en zwaaien met geld. Er is hier een duidelijke markt voor 2e hands auto’s. Ik kom met iemand een prijs overheen van $ 700,-. Met een lekker carterpan, murw gebeukte veren en schokbrekers en startproblemen helemaal geen slechte prijs. Ik schud hem de hand en verzoek hem het geld te gaan halen. Iedereen blijft door elkaar schreeuwen en de man gaat geen geld halen. Dat zal dus wel niet serieus zijn geweest. Uiteindelijk wenkt iemand me naar binnen. In een rustige omgeving met de deur op slot komen we een prijs van $ 600,- overeen. Hij doet boter bij de vis en tikt 740.000 lokale troepjes af. Nou dat ging best vlot. Maar als ik buiten kom blijk ik een stomme fout te hebben gemaakt. Ik heb nu twee personen de hand geschud dat de deal rond was. Een hand is hier een deal en een deal is een deal. Het baasje wordt in zijn dronken bui ontzettend agressief en de situatie lijkt nu echt uit de hand te gaan lopen. Met z’n borst komt hij voor me staan en loopt elke keer met gebalde vuisten tegen me aan. Ok, rustig blijven nu. Gelukkig halen een paar dorpsgenoten hem bij me uit de buurt.


  • The remaining story!

    Posted on by Bram

    Vervolg 21 juni 2011

    Met alles wat ik heb geschreven mis ik nog een keer zo veel.

     

    We naderen de grens met Mongolië. Het landschap veranderd weer en wordt ruiger. De mensen worden meer en meer Aziatisch. De typisch Russische koppen verdwijnen langzaam uit beeld. Het Altai was al mooi, maar hier wordt doen ze er na elke bocht nog even een beter. Halverwege de dag bereikt ons het bericht dat de Jaguar is overleden. Een kapotte lager heeft aangelopen en alles in het wiel is kapot. In Kosh Agaath eindigt 50 km voor de grens met Mongolië het iet wat opportunistische idee om met een Jaguar naar Ulaan Bataar te rijden. Het is een teleurstelling maar geheel onverwacht komt het bericht natuurlijk ook niet. Het was een beetje wachten op… Micheal gaat transport regelen om de auto toch naar Ulaan Bataar te krijgen. Hij moet namelijk terug naar Nl om geveild te worden voor Return to Sender. Wij gaan opzoek naar een hotelletje en vinden een hotel in aanbouw. 4 van de 10 kamers zijn klaar. 2 kamers zijn nog vrij. We proppen 5 man in een kamer. Erg knus.  Nog even in een kroegje een hapje eten en wat napraten onder het genot van een biertje.  Morgen Mongolië!

     

    Do 23 juni

     

    Als we ’s morgens opstaan is het helemaal dicht getrokken. Het is koud op 3000 meter hoogte. Aangezien ik vrolijk in mijn korte broek en op mijn slippertjes naar buiten kom stuiven moet ik even omschakelen… en omkleden. 6 graden, dat is lang geleden. De Megane heeft voor het eerst startproblemen. Kou en meteen startproblemen; voorgloeien lukt niet meer. Het wordt ons al snel duidelijk dat het repareren in dit gebied niet gaat lukken. Voor Renault zijn hier geen reserveonderdelen voorradig. Na enig aandringen start hij en we vestigen onze hoop op de afdaling en dus hogere temperaturen. Micheal laten we achter hij moet wachten op het transport van de auto. De Landrover met Martin en Margot besluit bij hem te blijven. Wij rijden samen met de dames de laatste km’s naar de grens. Als we bij de grens aan komen blijkt hij net dicht te zijn gegaan…ff lunchen. We pakken ook onze kookspulletjes maar en maken ook wat te eten. Een paar kinderen die nieuwsgierig komen kijken geven we een paar potloden. Ha, dat is hier dus niet genoeg, ze gooien de potloden zo weer in onze auto. Geld daar kunnen we wat mee, potloden dus niet. We staan uiteindelijk een dikke 2 uur voor de grens om Rusland uit te komen te wachten. Als we er eenmaal staan blijkt Nienke een stempel in haar paspoort te missen. Ze mist de stempel dat ze met auto Kazachstan verlaten heeft. Dat zoiets bij het verlaten van Rusland nog  voor problemen kan zorgen. Maar omdat we Rusland toch met een auto in zijn gekomen kunnen we wel hard maken dat het gewoon een foutje is. Met een vriendelijke zwaai laten ze ons door.

     

    De Rus: Een nors gezicht. Maar als je het ijs weet te breken blijkt het uiterlijke schijn. Er schuilt een vriendelijk en behulpzaam mens achter. Ze zijn gewoon nietr gewend aan die uitbundige Hollanders die zich overal met een geintje doorheen lachen. Bij binnenkomst moeten we aan de grens altijd op de foto. Ze hebben er nu een bonte verzameling vreemde foto’s liggen van onze groep. Als de eerste breed lachend en met z’n duimen omhoog op de foto wil kijken ze nog een beetje nors. Bij de e bekende oortjes (V) achter het hoofd verschijnt er voorzichtig een glimlach. Als de derde half verkleed voor het loket verschijnt is het ijs gebroken en wordt er gelachen en worden er handen geschud. De controle erna is vaak een formaliteit.

     

    Maar we rijden nu Rusland uit. Door niemandsland opweg naar Mongolië. Het landschap wordt minder scherp, meer glooiend. De bergmarmotten schieten aan alle kanten de weg over. We zijn toch een beetje zenuwachtig. Mongolië het eind doel! Aan de grens worden we hartelijk verwelkomd. WELKOM IN MONGOLIA. Om die glimlach op zijn gezicht te houden moet nog wel even 100 Roebel worden afgetikt. Op naar Costums De teams die het tot zover gehaald hebben verzamelen zich hier. Arthur is aanwezig om de verwachte lastige grensovergang in goede banen te leiden. De eerste reactie: Allemaal terug naar Rusland, jullie komen er niet in. Na bellen, veel schouderklopjes en het door ons wisselen voor een voor hun gunstige koers worden we toch Mongolië binnen gelaten. We hebben het gehaald! is de eerste reactie. De grens ja, maar het einddoel nog lang niet zou al snel blijken.

    De eerste km’s zijn  prachtig, zwaaiende kinderen die met ons mee rennen,. Een prachtig landschap en redelijke wegen. s’Avonds slaan we ons kamp op langs de “snelweg”. Een snelweg in Mongolië is redelijk afwijkend met die in NL. Zandpaden afgewisseld door kiezel- of rotspaden.

     

     

    Vrij 24 juni

     

    Na het opstaan blijkt al snel dat het startprobleem erger is geworden. We krijgen hem alleen aan de praat door hem van de heuvel af te laten rollen. Maar als hij eenmaal loopt en hij is warm is het probleem opgelost. Mongolië gaat verder waar we in het Altai mee zijn begonnen: adembenemend mooi. We rijden door de meest fantastische landschappen. Voorzichtig zien we de eerste Ger tenten opduiken. Van oorsprong is de Mongool een nomadenvolk en als het vee het gras heeft kaal gevreten wordt het hele gebeuren afgebroken en een vallei verder weer opgebouwd.

     

    We komen aan in ögli waar we wat inkopen doen. De groep is van plan om hier de hoofdweg te verlaten en binnendoor te steken.. Bij de eerste poging worden we gestopt door een local op een motor. Hij raad het ons ten strengste af om verder te gaan. Voor auto’s echt onmogelijk. Ook voor de 4 x 4 voertuigen. Een stuk verderop wordt een tweede poging gedaan. Wij moeten al snel concluderen dat dit voor de Megane echt een stapje te veel is. Via het bakkie geven wij aan dat we de hoofdwegen moeten gaan volgen die zijn al zwaar zat. Team Peters met de Skoda geven aan mee te gaan. De rest duikt de bergen in. Tja hoofdwegen in Mongolië die hebben we even overschat. Er is een keer iemand overheen gereden en dan heet het de hoofdweg. We dachten dat we het in Kazachstan slecht hadden. Hier liggen gewoon geen wegen. Met het Kompas en onze GPS (dikke kus Mams!) vinden we onze weg door het gebergte. Botsend, glijdend en stuiterend. De hoofdweg die wij voor een dag in gedachten hadden gaat veel en veel langer duren. Onze auto’s krijgen optater na optater. Tussen de bergen bevinden zich groene valleien met beekjes. Als we even stil staan  komen er twee kinderen naar ons toe. Ze wenken ons naar hun Ger. Daar krijgen we van opa en oma een kommetje melk en koekjes. Verschrikt kijk ik om me heen, gelukkig ze houden koeien en geen schapen of geiten. Het blijkt karnemelk te zijn, erg lekker fris. Helaas is communiceren echt niet mogelijk. Alleen het woord oma weten we te ontcijferen. Het is een beetje schaapachtig lachen en elkaar aankijken. Het koekje smaakt helaas wel naar schaap. En iedereen die mij kent weet hoe verzot ik daar op ben. Als oma even weg loopt verdwijnt het koekje dan ook met een welgemikte worp in de beek. Heel lief, maar nee dank u. We besluiten verder te gaan en bedanken de familie hartelijk. Ze zwaaien ons nog lang na. We vervolgen onze weg door de bergen. Met veel GPS speurwerk blijven we het juiste pad volgen. We rijden naar een meer toe. We zien een twintigtal ger tenten staan. Als we het dorpje binnen rijden komen de drie wijzen uit het oosten naar ons toe waggelen. Ze blijken straalbezopen. Alles is vies en er hangt een doordringende urine lucht. Ik zeg zoiets niet snel maar; wegwezen hier voordat er één op het lumineuze idee komt om ons uit te nodigen. We verlaten het dorpje snel. In onze tijd in Mongolië zullen we vaker van dit soort dorpen tegen komen. Hele mooie schone dorpen met vriendelijke mensen wisselen af met hele smerige dorpen met totaal bezopen inwoners. Als we verder gaan beginnen we ons wel een beetje zorgen te maken; hoeveel kan een voertuig hebben. Later op de dag krijgen we onze eerste lekke band. Team Peters loopt vast en als we hem staan uit te graven komen ineens de andere teams weer om de hoek zeilen. Samen zoeken we een slaapplek voor de nacht.

     

    Zat 25 juni

     

    We zitten nu (2 juli) op het vliegveld in Moskou. Morgen werk ik thuis de laatste week bij….Het is ongelofelijk zwaar geweest. Steekwoorden: renault overleden, gedwongen verkoop in een dorp vol dronken mensen. Meeliften, heel veel pech met ander auto’s, overvallen door onweer in de bergen, gedwongen overnachting in de auto, de laatste meters, Ulaan bataar en de laatste stapavond. Tot morgen!

     

     


  • Finish in Ulaan Bataar!!

    Posted on by Bram

    Goedemorgen lezers:

     

    Uit betrouwbare bron heb ik mogen vernemen dat ze(de gehele colonne)aangekomen is op eindbestemming Ulaan Bataar!! Zoals we gelezen hebben is dit bereikt via de achterbank van de Olijke Twee(DO2)

    Hieronder het blog van deze dames van 30-6-2011( http://deolijketwee.weebly.com/index.html)

     

    quote:

    Gisteren het laatste stukje offroad…snik… We willen nog niet naar huis!!!! Deze keer was het asfalt geen opluchting maar het besef dat het bijna voorbij is. Vlak voor het meeting point kregen we nog lada trouble. Beide lada’s begonnen te sputteren en hielden er vrijwel tegelijkertijd mee op. DO2 in het kwadraat + 1 (chris) haastte zich snel naar het dorp toe om een sleepauto te regelen. Uitleg met handen en voeten, onderhandelen over de prijs, een handdruk en hoppa een veel te kleine pick up gevuld met 6 Mongoolse mennekes schoot te hulp. Hoe de lada uiteindelijk is opgeladen is nog steeds de vraag, maar t is gelukt! De reparaties waren bijna onmogelijk en de enige lada uit het dorp werd opgetrommeld. Daar zijn de onderdelen vanaf gehaald tegen een mooi prijsje. Thanks! En toen op weg naar het kamp waar alle teams weer verzamelden en verhalen konden uitwisselen. Het was goed toeven in een klein schattig gertentje met een veel te hete kachel!! Verder is de Hyundai total loss verklaard en daarmee stond de teller gister op 6 en nu op weg naar de finish…jawel…op 7!! Na een heel
    relaxed ontbijtje gingen we met ons vaste clubje op weg naar de finish in Ulan bataar totdat de lada weer panne kreeg! De koelproblemen konden helaas niet ter plekke worden verholpen en op dit moment wordt de lada gesleept met nog 380 km to go. Half 2 finishen wordt een zware dobber, maar DO2 in het kwadraat +1 (Michael) finishen hiermee wel geheel in stijl ;-)

    Update!! Nee, we zijn nog niet in Ulan bataar… Een hele bizarre dag. We dachten relaxed en een beetje loungy naar de finish te rijden maar de lada’s zijn een beetje grumpy vandaag. Vanmorgen moest Brum de lada niva, RIP numero 7, al op sleep nemen maar de story continues… Voor de lada niva van jeroen en chris is het ook einde verhaal. Wonder boven wonder komt er direct een Kamaz voorbij rijden die we hebben kunnen stoppen. En toen de uitdaging om de lada op de Kamaz te krijgen. Van boomstammen sjouwen waar thea haar knoopskills van de scouting op kon botvieren tot aan keien zoeken ter ondersteuning van de rijplaten. Niets is ‘DO2 in het kwadraat +1 (Michael) + lada’ te gek zo’n 200 km voor de finish waar iedereen al een paar uur op ons aan het wachten is… Het blijft zo onvoorspelbaar dat we nog steeds niet durven zeggen of dat we ook daadwerkelijk finishen vandaag. Maar we worden hier ontzettend melig van en gaan helemaal los met confetti en feestfluitjes in de auto. ‘DO2 in het kwadraat +1 (Michael) +lada’ voor al uw feesten en partijen’ :-) . PS. voor diegenen dieal gejuicht hebben: helaas, de auto met track en trace staat al wel bij de finish, maar wij dus nog niet…

    WE MADE IT!!!!!!!!!!!

     

    Unquote

     

    Hieronder nog een paar foto’s die ik heb kunnen vinden op de diverse daarvoor beschikbare/beschikbaar gestelde plaatsen.

     


  • Renault In Peace…….

    Posted on by Bram

    Goedemorgen lezers/volgers…

    Vanmorgen ontving ik bijgaand SMS(en wellicht hebben meerderen dit gezien) maar wilde het niemand onthouden…

     

    ” Renault ter ziele! Niets gaat volgens plan, hoe mooi is dat! Veel tijd verloren de eerste dagen. Gisteren carterpan verschroot. Uiteindelijk de auto moeten verkopen. Nu op de achterbank bij de Olijke Twee (http://deolijketwee.weebly.com/blog1.html)  Vrolijk en gezond. Papierwerk voor latere zorg. X   N&B”

     

     


  • Gastvriendelijk Kazachstaan, Altai gebergte op naar Mongolie

    Posted on by Bram

    Do 16 juni

    Het valt niet mee om het verhaal en de foto’s jullie kant op te krijgen. Tot 01:30 heb ik zitten kloten. Maar het is gelukt. Met dank aan Mark worden de verhalen en foto’s altijd meteen geplaatst. Markie ontzettend bedankt voor de moeite. De website is erg leuk geworden. En het is voor ons erg leuk om alle reacties te lezen. Jullie enthousiasme werkt aanstekelijk. Wel zie ik dat het typen in de auto niet altijd vlekkeloos gaat, naar goed lekker belangrijk. Vanmorgen zijn we groggy wakker geworden van het keiharde slapen. Een goede kop koffie en een ontbijtje doen wonderen. Schoon en fris stappen we in de auto’s. Eerst de jaguar ophalen uit de garage. Die hebben de jongens er gisteren afgeleverd om te kijken wat er nog te redden valt. We hebben een fantastisch filmpje waarop staat hoe hier de veren worden vervangen. Bij ons gaat dat keurig met een verenspanner. Hier gaat er drie man met een metalen spijl om heen staan brengen hem op spanning, roepen danger!! Iedereen springt ergens achter en de vierde ramt de veer eruit. Dat ding schiet vervolgens de hele garage door. Iedereen meld zich weer en als blijkt dat er niemand getroffen is gaan ze weer verder. De jag staat buiten op ons te wachten en heeft zowaar weer hoogte gekregen. Dat ziet er goed uit het vertrouwen stijgt zeker nu we weten dat we de komen de 1500 km zeer waarschijnlijk erg goed asfalt hebben. Maar goed dat is ons wel vaker verteld… We bedanken de heren en gaan tanken. Dat tanken is elke keer weer een belevenis. Het lukt ons maar niet om de lokale systematiek onder de knie te krijgen waardoor het elke keer weer een chaos ontstaat, iedereen in paniek raakt en ze verkeerde auto’s beginnen af te tanken. Als het stof optrekt blijkt het dit keer redelijk goed te zijn gegaan en we willen verder. Maar we lopen tegen de Kazachstaanse televisie aan. Ze willen ons interviewen. Ach daar draaien we onze hand niet voor om. We zijn dus nu beroemdheden in Kazachstan. De eerste agent die ons aan houdt krijgt dan ook te horen dat hij hier met beroemdheden van doen heeft. Ons geschater brengt hem danig in verwarring en hij laat ons maar gaan, dat is dus ook een manier. We draaien de weg op en een fantastisch asfalt ligt voor ons. Hoppa km’s maken. Muziekje aan, raam open het is weer een roadtrip!

    Er komt een liedje voorbij:

    Blöf:

    “De zon, het zand, de hitte en de rustige rivier, de stilte en de droogte en de leegte van dit hier. De hemel en de aarde de weidsheid van het land en de wijsheid van de hemel dat is genoeg! Er is niets waar ik op wacht, morgen blijft het nacht ik overdacht mijn zorgen en de wereld.En alle keren dat ik wakker lag.

    Ik besloot: wat een mooie dag, wat een mooie dag.”

    De grond, het gras, de wegen naar de horizon die trilt. De tijd is hier de ruimte. De diepte hier is wild. De onzin en de noodzaak ze naderen de grens.

    Het landschap is weer grandioos, glooiende heuvels met af en toe een riviertje. Een groen-gele zee van gras en bloemen. De geur van de bloemen is heerlijk. Een rode wouw blijft vlak naast onze auto zweven. Wauw..wat is dit toch gaaf.

    Het lukt ons om vele km’s te maken. Als we met 90 een dorpje invliegen worden we aangehouden. Shit, dit wordt een lastige, 23 km te hard. Michael roept dat we een boete krijgen. Hup jasje aan en er naar toe. Hij salueert netjes voor me. Zo hoort het ;) . Maar als ik in de politiewagen  zit laat hij me een foto zien van onze overtreding. De dames staan er keurig op. Mm hier komen we denk ik niet onderuit. Ik gooi het op het collega zijn en laat hem een biljet van 2000 lokale troepjes (10 euro zien). Hij wijst naar zijn stoel en ik laat het biljet op de aangewezen plaats zakken. Hij lacht breeduit en we mogen gaan.

    Na 800 km vinden we het welletjes en we slaan ons kamp op. Nog 700 km naar Astana.

    Vrij 17 juni

    Vroeg op. Tent inpakken en snel de laatste km’s afleggen. De olijke twee hebben stiekem koffie gezet en zo zitten we toch met een lekker bakkie achter de kiezen achter het stuur. We rijden om 07:00 uur weg en hopen dan ook om 17:00 uur in Astana te zijn. Zoals gewoonlijk gaat niets zoals gepland. We blijken ergens een afslag te hebben gemist en belanden op een gewone Kazachstaanse snelweg. Een weg waar echt niet op te rijden valt. Je kunt je geen voorstelling maken van de staat van de wegen hier. Zo ontzettend slecht. Via de door de bevolking gevormde zandwegen naast de weg ploeteren wij ons voort. De jag heeft een lekke band. De eerste binnen onze groep. Bij een flinke hobbel klapt onze achterkant op een steen. Meteen ruik ik diesel. Stop, stop horen we via het bakkie. We moeten een brandstofleiding geraakt hebben. En inderdaad achter ons loopt een spoor. We klemmen de aanvoer af met een tie-wrap zodat we de schade rustig kunnen bekijken. In de leiding zit een flinke scheur. Reserveonderdelen hebben we niet mee genomen dus we moeten het anders oplossen. We snijden het beschadigde stuk er tussenuit en gaan opzoek naar iets om het weer aan elkaar te maken. Uiteindelijk komen we uit bij een loze leiding in de Jaguar. Het hydraulische systeem van de achtervering is al eerder gesneuveld dus die hebben ze niet meer nodig. De koperen leiding past precies in onze brandstofleiding. Een stuk tuinslang er omheen en 3 slangenklemmen en klaar is kees. Hij lekt geen druppel meer. De leidingen liggen open en bloot onder de auto, daar moet wat aan gaan gebeuren. Dat wordt nog een keer bevestigd als we 3 km later weer de leiding stuk rijden. We hebben er nu handigheid in gekregen en dit keer is het euvel snel verholpen. In combinatie met de lekke band en de verschrikkelijk slechte weg verliezen we erg veel tijd. Het gaat weer een latertje worden. Rond 23:30 zien we Astana liggen. Astana betekend, hotel, douchen, lekker eten…De gedachte er aan alleen al. Iedereen is stoffig, vies en Erwin en ik zitten ook nog eens helemaal onder de diesel. Een stad zien liggen is hier nog geen garantie voor een snelle aankomst. We rijden van de ene wegopbreking in de andere. De lange rit heeft ons uitgeput en als we weer worden aangehouden gaan we uit verveling zitten klieren. Ik zit bij Micheal in de Jaguar en als de agent op ons toe komt lopen zetten we de volumeknop vol open. De jaguar is helemaal vol gebouwd met een geluidsinstallatie dus de muziek knalt door de nacht. De agent kan er niet om lachen en we moeten mee het buro in. Hij vraagt alle papieren we blijken natuurlijk iets te missen. Tja het is goed met hem, we blijven net zo lang in het Nederlands tegen hem aan lullen tot hij ons uit onmacht maar weg stuurt. Uiteindelijk rijden we de straten van Astana binnen. We trekken weer snel de aandacht van onze vrienden en worden weer langs de kant gezet. Dit keer stapt er iemand in burger mee uit. In het engels worden we aangesproken. Onze auto’s zijn te vies!!! Wat?? Daar kun je hier dus een boete voor krijgen. Het moet niet gekker worden. Leg dan eens normale wegen aan idioot. De man in burger komt op ons afgestapt, het blijkt een reporter van Astana FM, hij wil ons graag interviewen. Eigenlijk willen we gewoon naar bed, maar Michael en ik ruiken onze kans. Je mag ons interviewen in het hotel, maar dan willen we er onder politie-escorte met zwaailichten naar toe worden gebracht. Nou dat is goed..In colonne rijden we door de straten van Astana met voorop een politieauto. We trekken altijd al de aandacht, maar dit is helemaal een binnenkomst. Mensen schreeuwen, toeteren, klappen en maken foto’s van ons. Michael draait de volume knop nog even verder open. Wat een stoet. De teams in het hotel die nog wakker zijn staan met open mond te kijken als we het terrein van het hotel opdraaien. Nog even een interviewtje ( je zou er bijna aan gaan wennen) en naar binnen. We blijven nog even aan de bar hangen en voor je het weet is het weer half 4. Snel naar bed, morgen wordt een lange dag bij de garage.

    Zat 18 juni

    Na 5 uurtjes slaap weer in de benen, we moeten naar de garage. Arthur is al een dag langer in Astana en heeft een prima locatie gevonden. Verschillende garages bij elkaar met daar om heen onderdelen verkopers. Het kontje van de Renault moet omhoog, de verlichting moet gemaakt worden (inmiddels is bijna de helft er mee opgehouden), de leidingen moeten worden weggewerkt en beschermt en de radiateur ligt er los in. De Kazachstanen zijn verschrikkelijk aardig en behulpzaam iedereen helpt ons, onderdelen worden via via geregeld voor een zeer zacht prijsje. Als we na een tijdje wachten aangeven even wat te willen gaan eten,, staat één van de mannetjes erop op mee te gaan. Een medewerker die we Uncle Ben’s hebben gedoopt  gaat ook mee. Met z’n zessen in de auto op naar een locale specialiteit, shaslick. Er wordt een hele tafel vol eten besteld we worden hard uitgelachen als we er geen alcohol bij willen hebben. Dat kennen ze echt niet. Het eten is fantastisch, deeg in jus met heerlijk rundvlees en daarna shaslick’s van lam, kip en kalkoen eten ons helemaal vol. Met handen en voeten hebben we een ontzettend leuk gesprek met de jongens. Als we terug moeten naar de garage staan ze erop om alles te betalen. Hij is beledigd als wij vertellen dat we juist hem willen trakteren. Na een dag sleutelen en regelen, twee nieuwe veren (er bleek er één te zijn afgebroken) en een wasbeurt moeten we 30 euro aftikken. Niet te geloven. Handenschuddend nemen we om 20:00 uur afscheid van onze nieuwe vrienden. In het hotel eten we wat met de complete groep .En uiteindelijk besluiten wij, de meiden, de jongens van de Jag en Arthur en Ferdi nog even te gaan stappen. We komen in een luxe club terecht. Dansend en lurkend aan een waterpijp met appeltabak zien we de zon opkomen. Uiteindelijk liggen we om 06:30 in bed. Dat is weer niet zo handig Oudejans, morgen moeten we om 09:00 uur rijden. Nou ja even doorbijten maar. Zo vaak zijn we dan we nou ook weer niet in Astana.

     

    Zo 19 juni.

     

    09:00 uur hebben we niet gehaald. Maar het was het meer dan waard. We hebben  een stevige dag voor de boeg. We moeten 700 km stuk slaan. Doordat het offroad gedeelte voor heel veel auto’s zware problemen heeft opgeleverd  staan nog her en der auto’s in de garages. Het trekt het veld helemaal uit elkaar. Er zitten al teams in Rusland en er staan er nog in de garages van Astana. Er zijn veren afgebroken en schokbrekers hebben het begeven, tanks zijn lek geslagen. Het is echt een slagveld geweest. De Renault blijkt redelijk goed uit de strijd te zijn gekomen. De jaguar rijdt echt op het tandvlees. De schokbrekers voor dempen helemaal niets meer. En Jaguar onderdelen in Kazachstan…Tja…We proberen met van alles om de klappen op te vangen. Teenslippers worden kapot gesneden en op de veren gemaakt. Stukken rubber boven op de schokbrekers geplaatst. Alles helpt een beetje maar nooit echt lang. Het is wachten op  het moment waarop de ophanging er echt genoeg van heeft. We krijgen een telefoontje, één van de teams heeft schokbrekers gevonden en zal ze voor ons meenemen. Het blijken schokbrekers van een Nissan Micra te zijn. Het motorblok van de Jaguar weegt al meer dan zo’n autootje. Daar kunnen we dus niks mee. Elke avond is het weer sleutelen en nieuwe dingen bedenken om de klappen op te vangen, maar hij rijdt nog steeds. Het comfort is er al wel een tijdje af.

     

    Van alle landen waar ik in mijn leven geweest ben is de Kazachstaan met afstand de vriendelijkste bevolking. Ontzettend nieuwsgierig en geïnteresseerd. De uitdaging die wij zijn aangegaan vinden ze fantastisch. Overal waar we komen hebben we meteen contact. Mensen rijden voor ons uit om de weg te wijzen.  Als we ergens even stil gaan staan komen ze meteen aangesneld. Hun Engels is net zo slecht als ons Kazachstaans/Russisch maar dat lijkt niemand te deren. Ze lullen en lachen gewoon door, niemand begrijpt elkaar maar het enthousiasme werkt ontzettend aanstekelijk. Als we potloden, ballonen of knuffels (Pepijn en Marieke bedankt!!) aan de kinderen geven komen de ouders ons elke keer weer bedanken. Bij problemen met de auto of de route is het een kwestie van de eerste de beste aanspreken en die persoon gaat net zo lang aan de slag tot alles verholpen is. In een stadje krijgen we zomaar van iemand een fles wodka toegestopt, een volslagen onbekende die wil laten weten hoe leuk hij het vind om je te zien. Dit is nu al twee keer gebeurd. Gisteren hebben mensen een foto gemaakt van de auto met de meiden, zijn vervolgens naar de fotozaak gerend en hebben de foto uitgedraaid en meegegeven. Ze doen ons elke keer weer versteld staan.

     

    De dag bestaat uit km’s vreten langs uitgestrekte velden met af en toe een dorp. We leven van tankstation naar tankstation. Een dag om snel te vergeten verder. Na 700 km slaan we 100  km van Semey ons kamp op in het open veld. Erwin en Margot koken een heerlijk maaltijd en daarna ligt iedereen er snel in.

    Ma 20 juni

    We gaan Kazachstan verlaten en weer Rusland binnen. We horen wilde verhalen, brandstof in Rusland zou schaars zijn en op de bon. Het handigste zou zijn om in Kazachstan de tank en de Jerrycans vol te gooien, dat heeft ook nog een financieel voordeel. In Kazachstan kost een liter diesel namelijk maar 40 cent. Helaas is het verboden om brandstof mee de grens met Rusland mee over te nemen. We de buitenste twee waar ze altijd op kloppen laten we dan ook maar leeg. De middelste gooien we vol. Dan hebben we in ieder geval iets op reserve. Bij het verlaten van Kazachstan blijken we weer eens een regeltje gemist te hebben. We hadden ons binnen 5 dagen ergens moeten laten registreren (bijvoorbeeld in een hotel) dat hebben we niet gedaan. Dus problemen. Inmiddels zijn we hier wel iets handiger in geworden en we hebben een beetje geluk dat er net een grote bus aan komt met mensen die allemaal het land in moeten. We houden de rij mooi op en dat is iedereen op een gegeven moment zat. We mogen door. Op naar Rusland, die grensovergang loopt erg soepel er wordt niet eens op de Jerry’s geklopt. Jammer, hadden we toch meer mee kunnen nemen. We rijden nu door de voorlopers van het Altai gebergte. Het landschap is adembenemend mooi. Glooiende heuvels gaan over in rotspartijen en dan weer in uitgestrekte vlaktes. Overal lopen kuddes koeien met cowboys. Groepjes paarden grazen vrij en wandelen te pas en te onpas de weg over. Alles is weelderig groen. En voor het eerst regent het. Hevige onweersbuien komen net zo snel op als ze weer verdwijnen. We rijden door tot we in een dorpje komen. In een echt oud Russisch hotel proberen we met handen en voeten aan te geven dat we graag 4 kamers willen. Het typisch Russische vrouwtje met een mond vol gouden tanden giechelt, bloost en ratelt. We verstaan geen woord van elkaar. Maar met wijzen meelopen en het point-it boekje van Maaike lukt het allemaal. In het dorpje blijkt geen restaurant te zitten dus we koken met z’n allen in het kleine keukentje van het hotel/pension. Uit elke auto komt wel iets en daar wordt een heerlijk maaltje van gemaakt. Van het vroeg naar bed gaan komt weer niets voor mij. Samen met Erwin hebben we een autoband aan stukken gezaagd en geknipt. De stukken rubber hebben we boven de schokbrekers geplaatst. We hopen hiermee de ergste klappen te kunnen opvangen. Uiteindelijk kruipen we er om 02:30 in. Maar het zit erop en het werkt!

     

    Di 21 juni

     

    De langste dag… en de dagen zijn al zo lang… dat beloofd wat. We besluiten ons op te splitsen. Team RTS wil de Jaguar heel aan de grens krijgen en besluiten de veilige snelweg te nemen. Wij willen het Altai gebergte graag een beetje ontdekken. En daarvoor moet je toch echt van de snelweg af. Over twee dagen gaan we gezamenlijk met alle teams de grens van Mongolië over dus dan haken we weer aan. Het blijkt een fantastische keuze. De weg die we rijden is ontzettend mooi. Langs rivieren, meren en over stoffige en slechte paden. Honderden zwarte wouwen cirkelen de hele dag om ons heen. Als we in de verte een kerktorentje zien besluiten we er naar toe te rijden. In een heel klein dorpje staat ineens een gigantische en prachtige kerk. De inwoners die duidelijk geen buitenlanders gewend zijn staren ons letterlijk met open mond aan. De dames zijn allemaal in korte broek en opweg naar de kerk worden we aangesproken door een mevrouw die er net uit komt lopen. We begrijpen dat de dames zo de kerk niet in mogen. Ze spoed zich voor ons uit en even later worden we bij de ingang door haar opgevangen. Ze heeft vier wikkels en vier hoofddoeken klaar. De dames kleden zich om. Ze zien er prachtig uit in de lokale kleding. De vrouw wil meteen met ze op de foto. Ze begeleid ons de kerk door en als we een kaarsje branden gebiedt ze ons ook even stil te zijn en te bidden. Hartelijk nemen we afscheid. In het dorp hebben de lefgozers zich inmiddels om onze auto’s verzameld. Ook hier leggen we weer met handen en voeten uit wat we aan het doen zijn. Wederom worden we voor gek verklaard, ach alles went. Je proeft het communisme hier nog helemaal. Bij elke dorp staat een kunstwerk met daarin aangegeven waarom het ooit gesticht is vaak met hamer in sikkel erin verwerkt. Mijnbouw, landbouw,  industrie. Alles heeft zijn reden gehad hier vroeger. We belanden in een pro-communistische demoinstratie van precies drie auto’s. Als we in een dorpje de weg kwijt zijn en we vragen de route worden we 30 km in de juiste richting gebracht door de lokale politieman in een Lada Niva. Als dank bieden we hem een flesje wodka aan. Die wil/mag hij niet aannemen, maar de ogen van zijn meerijdende vriend beginnen te twinkelen. Die neemt hem graag aan. We genieten de hele dag van de prachtige uitzichten. Als we ’s avonds opzoek zijn naar een plekje om te eten schieten we bij een meer een aantal kleine hutjes voorbij. Zouden we daar kunnen slapen? We rijden terug en worden ontvangen door twee heren in camouflagekleding ( de mode in dit gebied). Ja hoor voor 20 euro per hutje zijn ze van ons. Primitieve huisjes met een prachtig uitzicht over een meer. De man rent het vuur uit z’n sloffen om alles te laten zien. Als ik hem goed begrijp zijn we de eerste buitenlanders op zijn verblijf. Geen stromend water, maar wel een keukentje waar we kunnen zitten en koken. De stroom valt om de 5 min uit. Kortom geweldig. Als we naar bed gaan zien we hem nog tevreden voor zijn hutje staan en als we het licht uit doen gaat hij ook naar binnen. Prachtig!

    Woe 22 juni

    Het is niet echt comfortabel slapen op een keihard krakend bed zonder echt matras dus we worden iet wat geradbraakt wakker. De man heeft zijn vrouw en kleinkind opgehaald en die komen kennismaken. Ze helpt meteen met de afwas het kleinkind slaat meteen aan het tekenen met de gekleurde pennen van de HEMA (dank Pimpin). Vandaag moeten we naar de Mongoolse grens die we met z’n allen gaan oversteken. Maar eerst gaan  we het Altai verder verkennen. Dit gebergte is zooo onwaarschijnlijk mooi. Wouden met snelstromende rivieren. Ineens komen we in een toeristisch oord terecht. Dat is even omschakelen. Ski hellingen, kraampjes met souvenirs, grote hotels en reclameborden. Snel verder. Dit is niks voor ons.

    Ik lees wat verhalen die anderen naar hun thuis basis hebben gestuurd en merk dat het onmogelijk is om alle indrukken op te schrijven. Met alles wat ik heb geschreven mis ik nog een keer zo veel. Zo veel indrukken en belevenissen het is onmogelijk om alles goed op te schrijven.

     

     

    FOTO”S VOLGEN zoals u van ons gewend bent :


  • SMS berichten van het front

    Posted on by Bram

    Hallo beste lezers/lezeressen,

     

    Hier weer een bericht van de webmaster(klinkt wel leuk haha) Mark.

    Nienke en Bram zijn nog altijd on the roll, en zijn nu in het Altai gebergte…zij stuurden mij een 2 tal smsjes die ik hieronder zal quoten, tja ik kan nou eenmaal niet zo boeiend vertellen als Bram dus waarom proberen :)

     

    ” We rijden het Altai gebergte binnen na de Russische grens. Alles gaat goed maar waarschijnlijk geen mogelijkheden tot internet dus vandaar op deze manier. vanaf Donderdag Mongolie!!. Zodra we weer kunnen sturen we foto’s”

    ” Het Altai gebergte is fantastisch , onwaarschijnlijk mooi!!! Vandaag het gebergte verder in richting de grens met Mongolie. Gisteren een kerk bezocht en geslapen in een vakantiepark Russian style, aan een meer. De man is fantastisch trots op zijn eerste buitenlandse gasten. Hij heeft voor zijn deur gestaan tot bij ons het laatste licht uit ging. ‘s morgens werden we ontvangen en uitgezwaaid door het hele gezin”

    “Het Altai gebergte is zo onwaarschijnlijk mooi, om de 2 km een totaal andere omgeving, we zijn er echt stil van!. Omschrijven lukt simpelweg niet. We staan bijna aan de Mongoolse grens. De Jaguar van team http://www.team4rts.com/ heeft vandaag zijn laatste adem uitgeblazen. De Renault heeft start- en veringsproblemen maar die zijn op te lossen. Vanaf morgen een gigantisch land waar in totaal 130 km asfalt ligt maar Oooo wat is dit mooi  XX B&N”

    fotos via http://www.team4rts.com/ met dank en sterkte voor het vervolg!


  • Zwaar in Kazachstan

    Posted on by Bram

    Vervolg 10 juni

    We eten onregelmatig. Vooral het avondeten schiet er regelmatig bij in. Ook nu weer pas laten beseffen we dat we ook nog moeten eten. We zien een klein hutje met een reclamebord. Voorzichtig vraag ik of we er wat kunnen eten. Binnen zitten twee vrouwen Pannenkoeken te bakken! We schuiven aan en eten ons heerlijk rond. Voor het slapen rijden we even van de weg af en zetten onze tent op.

     

    Zat 11 juni

     

    Als je in het donker je tent op zet is het ’s morgens altijd totaal anders dan je dacht. Ook nu weer. We staan in de buurt van een groot verdeelstation en een dorpje terwijl we dachten dat midden in de natuur stonden. We worden gewekt door een politieman die vriendelijk vraagt wat we doen en of we overeen uurtje willen vertrekken. We leggen vrij vlot de laatste kilometers naar de grens af en steken de Wolga over, Kazachstan! Het verlaten van Rusland gaat vlot, maar de overgang naar Kazachstan is er eentje zoals het in het voormalig oostblok moet zijn geweest. Lange rijen, hoge petten en grote geblindeerde auto’s die alles en iedereen voorbij schieten. Tijdens het wachten worden we helemaal gek van de kleine steekvliegjes. In enorme wolken hangen ze om je heen  en springen op elk plekje huid waar ze bij kunnen. Iedereen loopt dik ingepakt en met het hoofd in t-shirts gewikkeld rond. Dankbaar maken gebruik van de hoofdnetjes die we van Gerie hebben gekregen. Een maand per jaar nemen deze beestjes aan de oevers van de Wolga de macht over. Natuurlijk steken wij net die maand onze hoofdjes om de hoek. Als we eenmaal aan de beurt zijn gaat het vrij soepel. Maar we hebben inmiddels wel drie uur zitten wachten met de twee uur tijdsverschil zijn we al 5 uur van de dag kwijt. Het leuke van zo’n grensovergang is dat door het lange wachttijden langzaam bijna alle teams binnen druppelen. Iedereen helemaal vol met verhalen. Het is dus ook altijd meteen gezellig.

    Als we eenmaal de grens over zijn besluiten we om nog een paar kilometer te pakken voor het slapen gaan. We kunnen stevig doorrijden op de goede wegen. Als het langzaam donker begint te worden besluiten we een plekje te gaan zoeken. Met vier auto’s draaien we de weg af en zoeken een goede plek voor onze tent. Als de tent eenmaal staat horen we via het bakkie steeds meer teams langs komen. We geven onze GPS coördinaten door en uiteindelijk staat bijna iedereen bij elkaar. Het werd die avond nog laat…

     

     

    Zo 12 juni.

     

    Vol enthousiasme beginnen we aan deze dag. We gaan de bewoonde wereld verlaten en kiezen de ruimte van Kazachstan. Het prachtige land Kazachstan. Het is groen en vochtig (nu nog) Overal zie glooiende heuvels met kleine poeltjes. In de poeltjes staan paarden en/of koeien te drinken. Geen prikkeldraad,  maar die niet te bevatten ruimte om je heen waarin koeien, schapen, paarden en geiten hun eigen weg zoeken.. We zien hoppen, arenden (sorry pa, nog geen idee welke) kraanvogels. Omdat de komende tijd ruig terrein wordt met slechte wegen die vaak onverhard zijn en er weinig of geen tankstations in de regio zijn slaan we goed in. De Jerrycans op het dak gaan vol. We verlaten de verharde weg. Als een stel jonge honden genieten we van de zandpaden. Nog niet wetend dat we een paar hele zware dagen tegemoet aan het rijden waren. De Kamaz-trucks hebben de wegen goed kapot gereden. De banden hebben diepe sporen achter gelaten in de natte klei, nu het is opgedroogd is het keihard geworden. We slingeren er ons door heen. De auto’s krijgen het voor het eerst flink te verduren. Grote plassen zorgen ervoor dat de auto’s al snel helemaal onder de modder zitten . Het pad wordt slechter en slechter. De Jaguar is de eerste die begint te kraken, die is hier echt niet voor gebouwd. Hij ligt veel te laag en is veel te zwaar. Het zal waarschijnlijk de eerste Jaguar ter wereld zijn die van Amsterdam naar Ulaan Bataar probeert te komen. Maar hij is niet de enige die het zwaar heeft. Alle chassis krijgen harder klappen. We worden ingehaald door Arthur en Ferdi in het oude brandweer busje. Dat ding staat zo hoog op de wielen en klapt overal door heen. Ongelofelijk en een prachtig gezicht. We trekken samen op en sleuren nu 5 auto’s door de bagger. Op een punt dat we denken dat het echt niet meer gaat kijken we op de teller. 40 km gedaan nog 140 te gaan. Dat gaan we nooit redden we moeten of terug of een andere route zien te vinden. Door de slechte heenweg heeft omkeren niet de voorkeur. Als we een zijpad zien besluiten we die te nemen. Na 100 meter rijden we tegen een soort wachtpostje aan. We blijken een olieveld binnen te zijn gereden en moeten omkeren. De beveiliger geeft ons te kennen als we nog een kilometer waren door gereden had men het recht om op ons te schieten.. Juist een andere route maar weer. We keren om en treffen een redelijk goed zandpad. Naast dit zandpad loopt nog een soort paadje met grote plassen. Tijd om de Renault eens goed te testen. We nemen een aanloopje en Arthur rijdt naast ons met de camera. Een prachtig filmpje is het resultaat waarbij de cameraman een kleine 20 meter verderop de modderspetters nog in zijn haren kreeg. Maar de lol is er snel af als dit pad dood blijkt te lopen. Met kaarten GPS naast elkaar komen we tot de conclusie dat dwars door het open veld een stuk verder op een pad moet lopen. Er op af dus. 5 minuten later rijden we erop. Na een aantal kruisingen lopen we ook hier vast, terug maar weer. Weer een ander pad. Zo zijn we een uur of twee bezig. Arthur besluit met de bus dwars door het veld hemelsbreed richting een dorp te rijden. 10 minuten later zien we in de verte de zwaailichten aan gaan. Hij blijkt zich vast te hebben gereden in een moeras. Met behulp van de Landrover van Martin is hij er snel weer uit, maar weer een weg is afgesneden. Het begint al te schemeren en geen van allen hebben we zin om hier de nacht door te moeten brengen. Hoppelend en schokkend probeert de karavaan de weg uit het gebied te vinden. Dan begint de Jaguar warm te lopen, dat kunnen we er nu echt niet bij hebben. Arthur knoopt hem achter de bus en sleept hem verder. Door het verschil in snelheid raken we langzaam van elkaar verwijderd. Op een gegeven moment is het zo donker dat verder rijden niet veilig meer is. We moeten hier overnachten. Her en der staan auto’s in het veld. Als ik uit de auto stap om iedereen zijn positie te bepalen wordt ik meteen overvallen door hordes muggen. Oef, snel weer in de auto. Dit blijkt slechts een voorproefje. Werkelijk, miljoenen muggen ruiken bloed. Ik heb nog nooit zoveel muggen gezien. Als we stil in de auto zitten hoor je om je heen alleen maar gezoem.  Het lukt ons om bij elkaar te komen en we rijden langzaam nog een stukje verder om een plek met minder muggen te vinden. Als het even iets minder wordt slaan we ons kamp op. Snel tent opzetten en kijken of de Jag gerepareerd kan worden. Ondertussen wordt iedereen helemaal lek gestoken. Het voordeel van het donker is wel dat we verderop lichten zien. Die kant moeten we dus morgen op.

     

    Ma 13 juni

     

    Erwin en Michael staan bij het eerste daglicht al weer op om te kijken of ze de Jaguar weer rijdend kunnen krijgen. De klei blijkt de oorzaak, alles zit potdicht en als het opdroogt wordt dat keihard. Het heeft ook de remmen vastgekneld. Alle wielen eraf schoonmaken en er weer op. Hun gezichten zijn knal rood van de muggenbulten als ze klaar zijn. Maar we kunnen weer verder. We zien stroompalen en besluiten die te volgen, dat moet toch ergens naartoe gaan. De wegen worden slechter en slechter, diepe kuilen en plassen. Het is er op of er onder. Glijdend, stuiterend en slepend komen we aan bij een olie verpompstation. Daar wordt ons de juiste richting gewezen. Nog 40 km afzien en dan zijn we weer op asfalt als het goed is. De Jaguar kreunt onder het geweld en ook de Renault heeft het zwaar te verduren. Het soepele is er wel af. We hebben geen carterplaat en bij elke klap sluiten we onze ogen, als dat maar goed gaat. Diepe geulen dwingen ons het pad te verlaten en door het open veld te rijden. Maar we gaan vooruit en in de goede richting. Halverwege de middag horen we via het bakkie dat de jag asfalt onder de wielen heeft. We zijn er bijna. Wij komen nog één keer vast te zitten, weten ons zelf met behulp van takken en stenen weer los te krijgen en leggen de laatste meters af. Met een laatste klap staan ook wij op het asfalt. O man, wat is dat heerlijk. Even later komen ook de olijke twee en de landrover aanhobbelen. Gehaald! We juichen maar beseffen ook meteen dat we hopeloos achter op schema liggen. Dus meteen in beweging. Het geluk van de goede afloop slaat snel om in vertwijfeling, het asfalt blijkt zo ontzettend slecht te zijn dat we gedwongen worden om naast de weg te rijden. Ook de locals verkiezen de paden naast de weg boven de hoofdweg. We kijken op de kaart, nog 400 km te gaan tot de volgende stad. Het worden 400 ongelofelijk zware km’s. Iedereen zit er helemaal door. Het is een mentale klap als je denkt lekker op asfalt de schade in te kunnen halen. De werkelijkheid is zo anders. Stuiteren, weg op weg af. Over zandpaden naast de hoofdweg richting de volgende stad. De Renault kraakt maar rijdt. Het linker raam is nu ook stuk. En het wordt verschrikkelijk warm in de auto De jag moet om de haverklap stoppen om af te koelen. En dan begint het stof. Droge zandpaden van fijne klei deeltjes. Dat gaat echt overal in zitten. Er komen berichten binnen van andere teams. Iedereen heeft het zwaar. We blijken niet eens echt achter te liggen. Er zitten nog verschillende teams achter ons. Het landschap is prachtig weids, maar we hebben er nu maar weinig oog voor. Het is overleven geblazen vooral voor de voertuigen. De Renault is hier niet voor gemaakt maar weer zich kranig. We danken de Fransen voor hun vering en hun stoelen. We zoeken onze weg met de kaarten en GPS, de Kazachstanen blijken wat voorbarig met het intekenen van hun wegen. De helft bestaat gewoon niet. Snelwegen blijken zandpaden, alles zit onder het stof. Maar we rijden….Bekaf zetten we onze tent op en drinken nog een  warm biertje

     

    Di 13 juni

     

    We gaan verder waar we gebleven waren. Stuiteren, slingeren en bidden. We houden de moed er in. De sfeer blijft goed. Het is stoppen, rijden stoppen, sleutelen en verder. Hier doen we het allemaal voor?? Ja eigenlijk wel. Het klinkt gek maar als ik er nu al op terug kijk was het ontzettend gaaf. Hard werken, elkaar helpen en door gaan. Door het stof is onze camera er mee op gehouden. Het is nu behelpen met de telefoon. Pas in Astana kunnen we een nieuwe halen. In de vroege ochtend krijgen we via Arthur een mannetje op bezoek, of hij kan helpen. Hij heeft een garage. Michael rijdt met hem mee om te kijken of het zin heeft. Een waanzinnige rit volgt. Deze gasten scheuren met 110 over onbegaanbare wegen. Als hij terug komt ziet hij bleek. Dit nooit weer. Maar het blijkt een praktisch baasje. We rijden naar het dorp en trots laat hij zijn garage zien. Een houten keet met 10 stukken gereedschap. Maar uit ervaring weet ik dat deze mannen je verstelt kunnen doen staan. Ze krijgen werkelijk alles voor elkaar. We hebben een hele leuke dag in het dorp. De mensen vinden het fantastisch. De tweeling dochters van de man spreken een beetje Engels en willen alles van ons weten. Terwijl er gesleuteld wordt willen ze met ons dansen op de muziek. Het is echt een prachtig plaatje. Ook de vader vindt het fantastisch. De dames worden binnen uitgenodigd om te koken en te proeven. We maken de kinderen blij met pennen, armbandjes en knuffeltjes. Het wordt door de mensen ontzettend gewaardeerd. De Jag krijgt weer een fatsoenlijk uiterlijk. Helaas is er 1 schokbreker echt gesneuveld en er is geen nieuwe te verkrijgen. De kapotte wordt volgestort met zand, schroeven en rubbers. Hier moeten we Astana mee gaan halen. De Renault zou ik graag ophogen, maar daar heeft hij de materialen niet voor. Uit een oud schuurtje komt een metalen plaat. Hij wil een carterplaat voor ons maken. Via via komt er een boor en een slijptol. Om stroom te krijgen worden twee draden over de hoogspanningsmasten geworpen. Nog geen twee uur later zit er een fantastische en solide bescherming onder de auto. Niet te geloven wat deze mensen kunnen met zo weinig gereedschap. We krijgen weer hoop. Aan het einde van de dag nemen we afscheid van de familie uiteindelijk wil de man voor de hele dag werken en materiaal 40 euro hebben. We besluiten om nog een paar km te pakken nu het nog licht is. De plaat blijkt een zegen, de weg wordt nog steeds slechter. Maar nog maar 60 km te gaan. We slaan ons kamp op midden in het open veld tussen de paarden en kamelen.

     

    Woe 14 juni

     

    We krijgen steeds meer berichten dat de slecht weg nu toch eindelijk bijna achter de rug is. We besluiten dan ook om  06:00 te vertrekken. Het begint weer slecht. Met een hele lage snelheid  zien we toch een geul over het hoofd en de renault hangt helemaal onder het stof met vier wielen los van de grond op een ribbel in de weg. Als die plaat er nu niet onder had gezeten hadden we een groot probleem gehad. Terwijl we aan het kijken zijn hoe we dit nu weer gaan oplossen komen er twee Ieren in een oude landrover aanrijden. De heren blijken al vanaf 12 april onderweg te zijn naar Mongolië. We slepen de renault los en kunnen weer verder. Dan eindelijk goed asfalt, nu hebben we het echt gehaald. Het wagentje kraakt in al zijn voegen en alles zit onder een dikke laag stof maar we rijden. Bij het eerste restaurantje stoppen we om wat te eten. De Ieren zitten er ook. Ze zitten vol met mooie verhalen en met een goed bord eten erbij is het erg goed gezelschap. Nog 100 km tot de volgende grote stad Aktöbe. Onderweg even zwemmen in een meertje. Het is heerlijk om na al deze zware dagen alles van je af te kunnen spoelen. Een uur later wandelen we als een stel zwervers ons hotel. Binnen. Alles is vies en we stinken naar diesel. Stromend warm water een bed en restaurants. We zijn blij en trots dat we het gehaald hebben. Nu eerst even genieten en lekker slapen. Morgen begint de rit van 1500 km naar Astana. De teller staat nu op 5500 km.


  • Nieuwe foto’s!!

    Posted on by Bram

    Deze tekst is niet geschreven door Bram en Nienke(helaas…i know….)

    De camera van Bram en Nienke is gesneuveld zo heeft Bram mij(Mark) via de e-mail laten weten….via Margot(een mededeelneemster), en met grote dank!!, krijgen wij de foto’s nu waar zij ook op staan zodat we naast het genot van de fantastische verhalen van Bram en Nienke ook visueel kunnen meegenieten…

    Verhaal van Bram en Nienke zal ongetwijfeld volgen……



  • Laatst gepubliceerd

  • Twitter

    • Het einde!!..Het was fantastisch en bedankt!! Laatste verhaal over de trip van Bram en Nienke @ the mongolchallenge 2011
      http://t.co/QxU7MhM
    • @team4rts
      Doe iedereen de groeten, Bram en Nienke in het bijzonder!!! goed gedaan mensen #proudtobedutch
    • Bram en Nienke zijn onderweg naar huis, wij misten nog een deel van de reis daarom hier het verhaal The remaining Story!
      http://t.co/uJOaS6J
    • Nieuws van het Front, Bram & Nienke in gastvrij Kazachstan , Altai gebergte, op naar Mongolie! De Jaguar is overleden :(
      http://t.co/RiQQ44b
    • Bram en Nienke laten weer van zich horen, nu via sms, foto's via @team4rts....de Renault is still alive!! Lees het hier
      http://t.co/3QCqqVY
    • Yess nieuw bericht van het front door Bram en Nienke!!....zwaar in Kazachstan lees het hier
      http://t.co/pMtBSua
©2016 Mongolie-challenge-2011 Entries (RSS) and Comments (RSS)  Raindrops Theme