Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011

Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011


Zwaar in Kazachstan

Vervolg 10 juni

We eten onregelmatig. Vooral het avondeten schiet er regelmatig bij in. Ook nu weer pas laten beseffen we dat we ook nog moeten eten. We zien een klein hutje met een reclamebord. Voorzichtig vraag ik of we er wat kunnen eten. Binnen zitten twee vrouwen Pannenkoeken te bakken! We schuiven aan en eten ons heerlijk rond. Voor het slapen rijden we even van de weg af en zetten onze tent op.

 

Zat 11 juni

 

Als je in het donker je tent op zet is het ’s morgens altijd totaal anders dan je dacht. Ook nu weer. We staan in de buurt van een groot verdeelstation en een dorpje terwijl we dachten dat midden in de natuur stonden. We worden gewekt door een politieman die vriendelijk vraagt wat we doen en of we overeen uurtje willen vertrekken. We leggen vrij vlot de laatste kilometers naar de grens af en steken de Wolga over, Kazachstan! Het verlaten van Rusland gaat vlot, maar de overgang naar Kazachstan is er eentje zoals het in het voormalig oostblok moet zijn geweest. Lange rijen, hoge petten en grote geblindeerde auto’s die alles en iedereen voorbij schieten. Tijdens het wachten worden we helemaal gek van de kleine steekvliegjes. In enorme wolken hangen ze om je heen  en springen op elk plekje huid waar ze bij kunnen. Iedereen loopt dik ingepakt en met het hoofd in t-shirts gewikkeld rond. Dankbaar maken gebruik van de hoofdnetjes die we van Gerie hebben gekregen. Een maand per jaar nemen deze beestjes aan de oevers van de Wolga de macht over. Natuurlijk steken wij net die maand onze hoofdjes om de hoek. Als we eenmaal aan de beurt zijn gaat het vrij soepel. Maar we hebben inmiddels wel drie uur zitten wachten met de twee uur tijdsverschil zijn we al 5 uur van de dag kwijt. Het leuke van zo’n grensovergang is dat door het lange wachttijden langzaam bijna alle teams binnen druppelen. Iedereen helemaal vol met verhalen. Het is dus ook altijd meteen gezellig.

Als we eenmaal de grens over zijn besluiten we om nog een paar kilometer te pakken voor het slapen gaan. We kunnen stevig doorrijden op de goede wegen. Als het langzaam donker begint te worden besluiten we een plekje te gaan zoeken. Met vier auto’s draaien we de weg af en zoeken een goede plek voor onze tent. Als de tent eenmaal staat horen we via het bakkie steeds meer teams langs komen. We geven onze GPS coördinaten door en uiteindelijk staat bijna iedereen bij elkaar. Het werd die avond nog laat…

 

 

Zo 12 juni.

 

Vol enthousiasme beginnen we aan deze dag. We gaan de bewoonde wereld verlaten en kiezen de ruimte van Kazachstan. Het prachtige land Kazachstan. Het is groen en vochtig (nu nog) Overal zie glooiende heuvels met kleine poeltjes. In de poeltjes staan paarden en/of koeien te drinken. Geen prikkeldraad,  maar die niet te bevatten ruimte om je heen waarin koeien, schapen, paarden en geiten hun eigen weg zoeken.. We zien hoppen, arenden (sorry pa, nog geen idee welke) kraanvogels. Omdat de komende tijd ruig terrein wordt met slechte wegen die vaak onverhard zijn en er weinig of geen tankstations in de regio zijn slaan we goed in. De Jerrycans op het dak gaan vol. We verlaten de verharde weg. Als een stel jonge honden genieten we van de zandpaden. Nog niet wetend dat we een paar hele zware dagen tegemoet aan het rijden waren. De Kamaz-trucks hebben de wegen goed kapot gereden. De banden hebben diepe sporen achter gelaten in de natte klei, nu het is opgedroogd is het keihard geworden. We slingeren er ons door heen. De auto’s krijgen het voor het eerst flink te verduren. Grote plassen zorgen ervoor dat de auto’s al snel helemaal onder de modder zitten . Het pad wordt slechter en slechter. De Jaguar is de eerste die begint te kraken, die is hier echt niet voor gebouwd. Hij ligt veel te laag en is veel te zwaar. Het zal waarschijnlijk de eerste Jaguar ter wereld zijn die van Amsterdam naar Ulaan Bataar probeert te komen. Maar hij is niet de enige die het zwaar heeft. Alle chassis krijgen harder klappen. We worden ingehaald door Arthur en Ferdi in het oude brandweer busje. Dat ding staat zo hoog op de wielen en klapt overal door heen. Ongelofelijk en een prachtig gezicht. We trekken samen op en sleuren nu 5 auto’s door de bagger. Op een punt dat we denken dat het echt niet meer gaat kijken we op de teller. 40 km gedaan nog 140 te gaan. Dat gaan we nooit redden we moeten of terug of een andere route zien te vinden. Door de slechte heenweg heeft omkeren niet de voorkeur. Als we een zijpad zien besluiten we die te nemen. Na 100 meter rijden we tegen een soort wachtpostje aan. We blijken een olieveld binnen te zijn gereden en moeten omkeren. De beveiliger geeft ons te kennen als we nog een kilometer waren door gereden had men het recht om op ons te schieten.. Juist een andere route maar weer. We keren om en treffen een redelijk goed zandpad. Naast dit zandpad loopt nog een soort paadje met grote plassen. Tijd om de Renault eens goed te testen. We nemen een aanloopje en Arthur rijdt naast ons met de camera. Een prachtig filmpje is het resultaat waarbij de cameraman een kleine 20 meter verderop de modderspetters nog in zijn haren kreeg. Maar de lol is er snel af als dit pad dood blijkt te lopen. Met kaarten GPS naast elkaar komen we tot de conclusie dat dwars door het open veld een stuk verder op een pad moet lopen. Er op af dus. 5 minuten later rijden we erop. Na een aantal kruisingen lopen we ook hier vast, terug maar weer. Weer een ander pad. Zo zijn we een uur of twee bezig. Arthur besluit met de bus dwars door het veld hemelsbreed richting een dorp te rijden. 10 minuten later zien we in de verte de zwaailichten aan gaan. Hij blijkt zich vast te hebben gereden in een moeras. Met behulp van de Landrover van Martin is hij er snel weer uit, maar weer een weg is afgesneden. Het begint al te schemeren en geen van allen hebben we zin om hier de nacht door te moeten brengen. Hoppelend en schokkend probeert de karavaan de weg uit het gebied te vinden. Dan begint de Jaguar warm te lopen, dat kunnen we er nu echt niet bij hebben. Arthur knoopt hem achter de bus en sleept hem verder. Door het verschil in snelheid raken we langzaam van elkaar verwijderd. Op een gegeven moment is het zo donker dat verder rijden niet veilig meer is. We moeten hier overnachten. Her en der staan auto’s in het veld. Als ik uit de auto stap om iedereen zijn positie te bepalen wordt ik meteen overvallen door hordes muggen. Oef, snel weer in de auto. Dit blijkt slechts een voorproefje. Werkelijk, miljoenen muggen ruiken bloed. Ik heb nog nooit zoveel muggen gezien. Als we stil in de auto zitten hoor je om je heen alleen maar gezoem.  Het lukt ons om bij elkaar te komen en we rijden langzaam nog een stukje verder om een plek met minder muggen te vinden. Als het even iets minder wordt slaan we ons kamp op. Snel tent opzetten en kijken of de Jag gerepareerd kan worden. Ondertussen wordt iedereen helemaal lek gestoken. Het voordeel van het donker is wel dat we verderop lichten zien. Die kant moeten we dus morgen op.

 

Ma 13 juni

 

Erwin en Michael staan bij het eerste daglicht al weer op om te kijken of ze de Jaguar weer rijdend kunnen krijgen. De klei blijkt de oorzaak, alles zit potdicht en als het opdroogt wordt dat keihard. Het heeft ook de remmen vastgekneld. Alle wielen eraf schoonmaken en er weer op. Hun gezichten zijn knal rood van de muggenbulten als ze klaar zijn. Maar we kunnen weer verder. We zien stroompalen en besluiten die te volgen, dat moet toch ergens naartoe gaan. De wegen worden slechter en slechter, diepe kuilen en plassen. Het is er op of er onder. Glijdend, stuiterend en slepend komen we aan bij een olie verpompstation. Daar wordt ons de juiste richting gewezen. Nog 40 km afzien en dan zijn we weer op asfalt als het goed is. De Jaguar kreunt onder het geweld en ook de Renault heeft het zwaar te verduren. Het soepele is er wel af. We hebben geen carterplaat en bij elke klap sluiten we onze ogen, als dat maar goed gaat. Diepe geulen dwingen ons het pad te verlaten en door het open veld te rijden. Maar we gaan vooruit en in de goede richting. Halverwege de middag horen we via het bakkie dat de jag asfalt onder de wielen heeft. We zijn er bijna. Wij komen nog één keer vast te zitten, weten ons zelf met behulp van takken en stenen weer los te krijgen en leggen de laatste meters af. Met een laatste klap staan ook wij op het asfalt. O man, wat is dat heerlijk. Even later komen ook de olijke twee en de landrover aanhobbelen. Gehaald! We juichen maar beseffen ook meteen dat we hopeloos achter op schema liggen. Dus meteen in beweging. Het geluk van de goede afloop slaat snel om in vertwijfeling, het asfalt blijkt zo ontzettend slecht te zijn dat we gedwongen worden om naast de weg te rijden. Ook de locals verkiezen de paden naast de weg boven de hoofdweg. We kijken op de kaart, nog 400 km te gaan tot de volgende stad. Het worden 400 ongelofelijk zware km’s. Iedereen zit er helemaal door. Het is een mentale klap als je denkt lekker op asfalt de schade in te kunnen halen. De werkelijkheid is zo anders. Stuiteren, weg op weg af. Over zandpaden naast de hoofdweg richting de volgende stad. De Renault kraakt maar rijdt. Het linker raam is nu ook stuk. En het wordt verschrikkelijk warm in de auto De jag moet om de haverklap stoppen om af te koelen. En dan begint het stof. Droge zandpaden van fijne klei deeltjes. Dat gaat echt overal in zitten. Er komen berichten binnen van andere teams. Iedereen heeft het zwaar. We blijken niet eens echt achter te liggen. Er zitten nog verschillende teams achter ons. Het landschap is prachtig weids, maar we hebben er nu maar weinig oog voor. Het is overleven geblazen vooral voor de voertuigen. De Renault is hier niet voor gemaakt maar weer zich kranig. We danken de Fransen voor hun vering en hun stoelen. We zoeken onze weg met de kaarten en GPS, de Kazachstanen blijken wat voorbarig met het intekenen van hun wegen. De helft bestaat gewoon niet. Snelwegen blijken zandpaden, alles zit onder het stof. Maar we rijden….Bekaf zetten we onze tent op en drinken nog een  warm biertje

 

Di 13 juni

 

We gaan verder waar we gebleven waren. Stuiteren, slingeren en bidden. We houden de moed er in. De sfeer blijft goed. Het is stoppen, rijden stoppen, sleutelen en verder. Hier doen we het allemaal voor?? Ja eigenlijk wel. Het klinkt gek maar als ik er nu al op terug kijk was het ontzettend gaaf. Hard werken, elkaar helpen en door gaan. Door het stof is onze camera er mee op gehouden. Het is nu behelpen met de telefoon. Pas in Astana kunnen we een nieuwe halen. In de vroege ochtend krijgen we via Arthur een mannetje op bezoek, of hij kan helpen. Hij heeft een garage. Michael rijdt met hem mee om te kijken of het zin heeft. Een waanzinnige rit volgt. Deze gasten scheuren met 110 over onbegaanbare wegen. Als hij terug komt ziet hij bleek. Dit nooit weer. Maar het blijkt een praktisch baasje. We rijden naar het dorp en trots laat hij zijn garage zien. Een houten keet met 10 stukken gereedschap. Maar uit ervaring weet ik dat deze mannen je verstelt kunnen doen staan. Ze krijgen werkelijk alles voor elkaar. We hebben een hele leuke dag in het dorp. De mensen vinden het fantastisch. De tweeling dochters van de man spreken een beetje Engels en willen alles van ons weten. Terwijl er gesleuteld wordt willen ze met ons dansen op de muziek. Het is echt een prachtig plaatje. Ook de vader vindt het fantastisch. De dames worden binnen uitgenodigd om te koken en te proeven. We maken de kinderen blij met pennen, armbandjes en knuffeltjes. Het wordt door de mensen ontzettend gewaardeerd. De Jag krijgt weer een fatsoenlijk uiterlijk. Helaas is er 1 schokbreker echt gesneuveld en er is geen nieuwe te verkrijgen. De kapotte wordt volgestort met zand, schroeven en rubbers. Hier moeten we Astana mee gaan halen. De Renault zou ik graag ophogen, maar daar heeft hij de materialen niet voor. Uit een oud schuurtje komt een metalen plaat. Hij wil een carterplaat voor ons maken. Via via komt er een boor en een slijptol. Om stroom te krijgen worden twee draden over de hoogspanningsmasten geworpen. Nog geen twee uur later zit er een fantastische en solide bescherming onder de auto. Niet te geloven wat deze mensen kunnen met zo weinig gereedschap. We krijgen weer hoop. Aan het einde van de dag nemen we afscheid van de familie uiteindelijk wil de man voor de hele dag werken en materiaal 40 euro hebben. We besluiten om nog een paar km te pakken nu het nog licht is. De plaat blijkt een zegen, de weg wordt nog steeds slechter. Maar nog maar 60 km te gaan. We slaan ons kamp op midden in het open veld tussen de paarden en kamelen.

 

Woe 14 juni

 

We krijgen steeds meer berichten dat de slecht weg nu toch eindelijk bijna achter de rug is. We besluiten dan ook om  06:00 te vertrekken. Het begint weer slecht. Met een hele lage snelheid  zien we toch een geul over het hoofd en de renault hangt helemaal onder het stof met vier wielen los van de grond op een ribbel in de weg. Als die plaat er nu niet onder had gezeten hadden we een groot probleem gehad. Terwijl we aan het kijken zijn hoe we dit nu weer gaan oplossen komen er twee Ieren in een oude landrover aanrijden. De heren blijken al vanaf 12 april onderweg te zijn naar Mongolië. We slepen de renault los en kunnen weer verder. Dan eindelijk goed asfalt, nu hebben we het echt gehaald. Het wagentje kraakt in al zijn voegen en alles zit onder een dikke laag stof maar we rijden. Bij het eerste restaurantje stoppen we om wat te eten. De Ieren zitten er ook. Ze zitten vol met mooie verhalen en met een goed bord eten erbij is het erg goed gezelschap. Nog 100 km tot de volgende grote stad Aktöbe. Onderweg even zwemmen in een meertje. Het is heerlijk om na al deze zware dagen alles van je af te kunnen spoelen. Een uur later wandelen we als een stel zwervers ons hotel. Binnen. Alles is vies en we stinken naar diesel. Stromend warm water een bed en restaurants. We zijn blij en trots dat we het gehaald hebben. Nu eerst even genieten en lekker slapen. Morgen begint de rit van 1500 km naar Astana. De teller staat nu op 5500 km.

5 Responses to Zwaar in Kazachstan

  1. Bram en Nienke,

    Ik vind dit niet langer verantwoord en wil dat jullie NU naar huis komen!

    Dringende groet.

  2. Antonie&Mariska says:

    Hey Bram&Pien,

    Wat een spannend boek is dit!!! Elke dag even kijken of er een nieuw hoofdstuk is toegevoegd. We hopen dat jullie ervan genieten, wij in ieder geval wel om jullie te volgen. Take care!

    Liefs Antonie&Mariska.

  3. marieke israel says:

    hoi Bram

    ook volgen wij jou van uit Israel
    gewelidige verhalen en ik vertaal alles aan offer
    ook hij vraagt elke dag hoe het gaat met jullie
    hou de moed er in
    groeten uit Israel

  4. Jud&Jul says:

    Hey Bram en Nienke!

    Super om jullie verhalen te lezen, jemig jullie maken wat mee zeg!

    Have fun en hoop dat julli bakkie het vol blijft houden!

    gr uit Ommen

  5. Marc Droog says:

    Goed om jullie geweldige avontuur te kunnen volgen. Briljante verhalen allemaal en dan hebben jullie vast nog maar een beetje geschreven over alle avonturen en gekkigheid onderweg. Ben uiteraard stinkend jaloers op jullie.
    Zorg dat de wielen blijven rollen.


  • Laatst gepubliceerd

  • Twitter

    • Het einde!!..Het was fantastisch en bedankt!! Laatste verhaal over de trip van Bram en Nienke @ the mongolchallenge 2011
      http://t.co/QxU7MhM
    • @team4rts
      Doe iedereen de groeten, Bram en Nienke in het bijzonder!!! goed gedaan mensen #proudtobedutch
    • Bram en Nienke zijn onderweg naar huis, wij misten nog een deel van de reis daarom hier het verhaal The remaining Story!
      http://t.co/uJOaS6J
    • Nieuws van het Front, Bram & Nienke in gastvrij Kazachstan , Altai gebergte, op naar Mongolie! De Jaguar is overleden :(
      http://t.co/RiQQ44b
    • Bram en Nienke laten weer van zich horen, nu via sms, foto's via @team4rts....de Renault is still alive!! Lees het hier
      http://t.co/3QCqqVY
    • Yess nieuw bericht van het front door Bram en Nienke!!....zwaar in Kazachstan lees het hier
      http://t.co/pMtBSua
©2018 Mongolie-challenge-2011 Entries (RSS) and Comments (RSS)  Raindrops Theme