Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011

Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011


Gastvriendelijk Kazachstaan, Altai gebergte op naar Mongolie

Do 16 juni

Het valt niet mee om het verhaal en de foto’s jullie kant op te krijgen. Tot 01:30 heb ik zitten kloten. Maar het is gelukt. Met dank aan Mark worden de verhalen en foto’s altijd meteen geplaatst. Markie ontzettend bedankt voor de moeite. De website is erg leuk geworden. En het is voor ons erg leuk om alle reacties te lezen. Jullie enthousiasme werkt aanstekelijk. Wel zie ik dat het typen in de auto niet altijd vlekkeloos gaat, naar goed lekker belangrijk. Vanmorgen zijn we groggy wakker geworden van het keiharde slapen. Een goede kop koffie en een ontbijtje doen wonderen. Schoon en fris stappen we in de auto’s. Eerst de jaguar ophalen uit de garage. Die hebben de jongens er gisteren afgeleverd om te kijken wat er nog te redden valt. We hebben een fantastisch filmpje waarop staat hoe hier de veren worden vervangen. Bij ons gaat dat keurig met een verenspanner. Hier gaat er drie man met een metalen spijl om heen staan brengen hem op spanning, roepen danger!! Iedereen springt ergens achter en de vierde ramt de veer eruit. Dat ding schiet vervolgens de hele garage door. Iedereen meld zich weer en als blijkt dat er niemand getroffen is gaan ze weer verder. De jag staat buiten op ons te wachten en heeft zowaar weer hoogte gekregen. Dat ziet er goed uit het vertrouwen stijgt zeker nu we weten dat we de komen de 1500 km zeer waarschijnlijk erg goed asfalt hebben. Maar goed dat is ons wel vaker verteld… We bedanken de heren en gaan tanken. Dat tanken is elke keer weer een belevenis. Het lukt ons maar niet om de lokale systematiek onder de knie te krijgen waardoor het elke keer weer een chaos ontstaat, iedereen in paniek raakt en ze verkeerde auto’s beginnen af te tanken. Als het stof optrekt blijkt het dit keer redelijk goed te zijn gegaan en we willen verder. Maar we lopen tegen de Kazachstaanse televisie aan. Ze willen ons interviewen. Ach daar draaien we onze hand niet voor om. We zijn dus nu beroemdheden in Kazachstan. De eerste agent die ons aan houdt krijgt dan ook te horen dat hij hier met beroemdheden van doen heeft. Ons geschater brengt hem danig in verwarring en hij laat ons maar gaan, dat is dus ook een manier. We draaien de weg op en een fantastisch asfalt ligt voor ons. Hoppa km’s maken. Muziekje aan, raam open het is weer een roadtrip!

Er komt een liedje voorbij:

Blöf:

“De zon, het zand, de hitte en de rustige rivier, de stilte en de droogte en de leegte van dit hier. De hemel en de aarde de weidsheid van het land en de wijsheid van de hemel dat is genoeg! Er is niets waar ik op wacht, morgen blijft het nacht ik overdacht mijn zorgen en de wereld.En alle keren dat ik wakker lag.

Ik besloot: wat een mooie dag, wat een mooie dag.”

De grond, het gras, de wegen naar de horizon die trilt. De tijd is hier de ruimte. De diepte hier is wild. De onzin en de noodzaak ze naderen de grens.

Het landschap is weer grandioos, glooiende heuvels met af en toe een riviertje. Een groen-gele zee van gras en bloemen. De geur van de bloemen is heerlijk. Een rode wouw blijft vlak naast onze auto zweven. Wauw..wat is dit toch gaaf.

Het lukt ons om vele km’s te maken. Als we met 90 een dorpje invliegen worden we aangehouden. Shit, dit wordt een lastige, 23 km te hard. Michael roept dat we een boete krijgen. Hup jasje aan en er naar toe. Hij salueert netjes voor me. Zo hoort het ;) . Maar als ik in de politiewagen  zit laat hij me een foto zien van onze overtreding. De dames staan er keurig op. Mm hier komen we denk ik niet onderuit. Ik gooi het op het collega zijn en laat hem een biljet van 2000 lokale troepjes (10 euro zien). Hij wijst naar zijn stoel en ik laat het biljet op de aangewezen plaats zakken. Hij lacht breeduit en we mogen gaan.

Na 800 km vinden we het welletjes en we slaan ons kamp op. Nog 700 km naar Astana.

Vrij 17 juni

Vroeg op. Tent inpakken en snel de laatste km’s afleggen. De olijke twee hebben stiekem koffie gezet en zo zitten we toch met een lekker bakkie achter de kiezen achter het stuur. We rijden om 07:00 uur weg en hopen dan ook om 17:00 uur in Astana te zijn. Zoals gewoonlijk gaat niets zoals gepland. We blijken ergens een afslag te hebben gemist en belanden op een gewone Kazachstaanse snelweg. Een weg waar echt niet op te rijden valt. Je kunt je geen voorstelling maken van de staat van de wegen hier. Zo ontzettend slecht. Via de door de bevolking gevormde zandwegen naast de weg ploeteren wij ons voort. De jag heeft een lekke band. De eerste binnen onze groep. Bij een flinke hobbel klapt onze achterkant op een steen. Meteen ruik ik diesel. Stop, stop horen we via het bakkie. We moeten een brandstofleiding geraakt hebben. En inderdaad achter ons loopt een spoor. We klemmen de aanvoer af met een tie-wrap zodat we de schade rustig kunnen bekijken. In de leiding zit een flinke scheur. Reserveonderdelen hebben we niet mee genomen dus we moeten het anders oplossen. We snijden het beschadigde stuk er tussenuit en gaan opzoek naar iets om het weer aan elkaar te maken. Uiteindelijk komen we uit bij een loze leiding in de Jaguar. Het hydraulische systeem van de achtervering is al eerder gesneuveld dus die hebben ze niet meer nodig. De koperen leiding past precies in onze brandstofleiding. Een stuk tuinslang er omheen en 3 slangenklemmen en klaar is kees. Hij lekt geen druppel meer. De leidingen liggen open en bloot onder de auto, daar moet wat aan gaan gebeuren. Dat wordt nog een keer bevestigd als we 3 km later weer de leiding stuk rijden. We hebben er nu handigheid in gekregen en dit keer is het euvel snel verholpen. In combinatie met de lekke band en de verschrikkelijk slechte weg verliezen we erg veel tijd. Het gaat weer een latertje worden. Rond 23:30 zien we Astana liggen. Astana betekend, hotel, douchen, lekker eten…De gedachte er aan alleen al. Iedereen is stoffig, vies en Erwin en ik zitten ook nog eens helemaal onder de diesel. Een stad zien liggen is hier nog geen garantie voor een snelle aankomst. We rijden van de ene wegopbreking in de andere. De lange rit heeft ons uitgeput en als we weer worden aangehouden gaan we uit verveling zitten klieren. Ik zit bij Micheal in de Jaguar en als de agent op ons toe komt lopen zetten we de volumeknop vol open. De jaguar is helemaal vol gebouwd met een geluidsinstallatie dus de muziek knalt door de nacht. De agent kan er niet om lachen en we moeten mee het buro in. Hij vraagt alle papieren we blijken natuurlijk iets te missen. Tja het is goed met hem, we blijven net zo lang in het Nederlands tegen hem aan lullen tot hij ons uit onmacht maar weg stuurt. Uiteindelijk rijden we de straten van Astana binnen. We trekken weer snel de aandacht van onze vrienden en worden weer langs de kant gezet. Dit keer stapt er iemand in burger mee uit. In het engels worden we aangesproken. Onze auto’s zijn te vies!!! Wat?? Daar kun je hier dus een boete voor krijgen. Het moet niet gekker worden. Leg dan eens normale wegen aan idioot. De man in burger komt op ons afgestapt, het blijkt een reporter van Astana FM, hij wil ons graag interviewen. Eigenlijk willen we gewoon naar bed, maar Michael en ik ruiken onze kans. Je mag ons interviewen in het hotel, maar dan willen we er onder politie-escorte met zwaailichten naar toe worden gebracht. Nou dat is goed..In colonne rijden we door de straten van Astana met voorop een politieauto. We trekken altijd al de aandacht, maar dit is helemaal een binnenkomst. Mensen schreeuwen, toeteren, klappen en maken foto’s van ons. Michael draait de volume knop nog even verder open. Wat een stoet. De teams in het hotel die nog wakker zijn staan met open mond te kijken als we het terrein van het hotel opdraaien. Nog even een interviewtje ( je zou er bijna aan gaan wennen) en naar binnen. We blijven nog even aan de bar hangen en voor je het weet is het weer half 4. Snel naar bed, morgen wordt een lange dag bij de garage.

Zat 18 juni

Na 5 uurtjes slaap weer in de benen, we moeten naar de garage. Arthur is al een dag langer in Astana en heeft een prima locatie gevonden. Verschillende garages bij elkaar met daar om heen onderdelen verkopers. Het kontje van de Renault moet omhoog, de verlichting moet gemaakt worden (inmiddels is bijna de helft er mee opgehouden), de leidingen moeten worden weggewerkt en beschermt en de radiateur ligt er los in. De Kazachstanen zijn verschrikkelijk aardig en behulpzaam iedereen helpt ons, onderdelen worden via via geregeld voor een zeer zacht prijsje. Als we na een tijdje wachten aangeven even wat te willen gaan eten,, staat één van de mannetjes erop op mee te gaan. Een medewerker die we Uncle Ben’s hebben gedoopt  gaat ook mee. Met z’n zessen in de auto op naar een locale specialiteit, shaslick. Er wordt een hele tafel vol eten besteld we worden hard uitgelachen als we er geen alcohol bij willen hebben. Dat kennen ze echt niet. Het eten is fantastisch, deeg in jus met heerlijk rundvlees en daarna shaslick’s van lam, kip en kalkoen eten ons helemaal vol. Met handen en voeten hebben we een ontzettend leuk gesprek met de jongens. Als we terug moeten naar de garage staan ze erop om alles te betalen. Hij is beledigd als wij vertellen dat we juist hem willen trakteren. Na een dag sleutelen en regelen, twee nieuwe veren (er bleek er één te zijn afgebroken) en een wasbeurt moeten we 30 euro aftikken. Niet te geloven. Handenschuddend nemen we om 20:00 uur afscheid van onze nieuwe vrienden. In het hotel eten we wat met de complete groep .En uiteindelijk besluiten wij, de meiden, de jongens van de Jag en Arthur en Ferdi nog even te gaan stappen. We komen in een luxe club terecht. Dansend en lurkend aan een waterpijp met appeltabak zien we de zon opkomen. Uiteindelijk liggen we om 06:30 in bed. Dat is weer niet zo handig Oudejans, morgen moeten we om 09:00 uur rijden. Nou ja even doorbijten maar. Zo vaak zijn we dan we nou ook weer niet in Astana.

 

Zo 19 juni.

 

09:00 uur hebben we niet gehaald. Maar het was het meer dan waard. We hebben  een stevige dag voor de boeg. We moeten 700 km stuk slaan. Doordat het offroad gedeelte voor heel veel auto’s zware problemen heeft opgeleverd  staan nog her en der auto’s in de garages. Het trekt het veld helemaal uit elkaar. Er zitten al teams in Rusland en er staan er nog in de garages van Astana. Er zijn veren afgebroken en schokbrekers hebben het begeven, tanks zijn lek geslagen. Het is echt een slagveld geweest. De Renault blijkt redelijk goed uit de strijd te zijn gekomen. De jaguar rijdt echt op het tandvlees. De schokbrekers voor dempen helemaal niets meer. En Jaguar onderdelen in Kazachstan…Tja…We proberen met van alles om de klappen op te vangen. Teenslippers worden kapot gesneden en op de veren gemaakt. Stukken rubber boven op de schokbrekers geplaatst. Alles helpt een beetje maar nooit echt lang. Het is wachten op  het moment waarop de ophanging er echt genoeg van heeft. We krijgen een telefoontje, één van de teams heeft schokbrekers gevonden en zal ze voor ons meenemen. Het blijken schokbrekers van een Nissan Micra te zijn. Het motorblok van de Jaguar weegt al meer dan zo’n autootje. Daar kunnen we dus niks mee. Elke avond is het weer sleutelen en nieuwe dingen bedenken om de klappen op te vangen, maar hij rijdt nog steeds. Het comfort is er al wel een tijdje af.

 

Van alle landen waar ik in mijn leven geweest ben is de Kazachstaan met afstand de vriendelijkste bevolking. Ontzettend nieuwsgierig en geïnteresseerd. De uitdaging die wij zijn aangegaan vinden ze fantastisch. Overal waar we komen hebben we meteen contact. Mensen rijden voor ons uit om de weg te wijzen.  Als we ergens even stil gaan staan komen ze meteen aangesneld. Hun Engels is net zo slecht als ons Kazachstaans/Russisch maar dat lijkt niemand te deren. Ze lullen en lachen gewoon door, niemand begrijpt elkaar maar het enthousiasme werkt ontzettend aanstekelijk. Als we potloden, ballonen of knuffels (Pepijn en Marieke bedankt!!) aan de kinderen geven komen de ouders ons elke keer weer bedanken. Bij problemen met de auto of de route is het een kwestie van de eerste de beste aanspreken en die persoon gaat net zo lang aan de slag tot alles verholpen is. In een stadje krijgen we zomaar van iemand een fles wodka toegestopt, een volslagen onbekende die wil laten weten hoe leuk hij het vind om je te zien. Dit is nu al twee keer gebeurd. Gisteren hebben mensen een foto gemaakt van de auto met de meiden, zijn vervolgens naar de fotozaak gerend en hebben de foto uitgedraaid en meegegeven. Ze doen ons elke keer weer versteld staan.

 

De dag bestaat uit km’s vreten langs uitgestrekte velden met af en toe een dorp. We leven van tankstation naar tankstation. Een dag om snel te vergeten verder. Na 700 km slaan we 100  km van Semey ons kamp op in het open veld. Erwin en Margot koken een heerlijk maaltijd en daarna ligt iedereen er snel in.

Ma 20 juni

We gaan Kazachstan verlaten en weer Rusland binnen. We horen wilde verhalen, brandstof in Rusland zou schaars zijn en op de bon. Het handigste zou zijn om in Kazachstan de tank en de Jerrycans vol te gooien, dat heeft ook nog een financieel voordeel. In Kazachstan kost een liter diesel namelijk maar 40 cent. Helaas is het verboden om brandstof mee de grens met Rusland mee over te nemen. We de buitenste twee waar ze altijd op kloppen laten we dan ook maar leeg. De middelste gooien we vol. Dan hebben we in ieder geval iets op reserve. Bij het verlaten van Kazachstan blijken we weer eens een regeltje gemist te hebben. We hadden ons binnen 5 dagen ergens moeten laten registreren (bijvoorbeeld in een hotel) dat hebben we niet gedaan. Dus problemen. Inmiddels zijn we hier wel iets handiger in geworden en we hebben een beetje geluk dat er net een grote bus aan komt met mensen die allemaal het land in moeten. We houden de rij mooi op en dat is iedereen op een gegeven moment zat. We mogen door. Op naar Rusland, die grensovergang loopt erg soepel er wordt niet eens op de Jerry’s geklopt. Jammer, hadden we toch meer mee kunnen nemen. We rijden nu door de voorlopers van het Altai gebergte. Het landschap is adembenemend mooi. Glooiende heuvels gaan over in rotspartijen en dan weer in uitgestrekte vlaktes. Overal lopen kuddes koeien met cowboys. Groepjes paarden grazen vrij en wandelen te pas en te onpas de weg over. Alles is weelderig groen. En voor het eerst regent het. Hevige onweersbuien komen net zo snel op als ze weer verdwijnen. We rijden door tot we in een dorpje komen. In een echt oud Russisch hotel proberen we met handen en voeten aan te geven dat we graag 4 kamers willen. Het typisch Russische vrouwtje met een mond vol gouden tanden giechelt, bloost en ratelt. We verstaan geen woord van elkaar. Maar met wijzen meelopen en het point-it boekje van Maaike lukt het allemaal. In het dorpje blijkt geen restaurant te zitten dus we koken met z’n allen in het kleine keukentje van het hotel/pension. Uit elke auto komt wel iets en daar wordt een heerlijk maaltje van gemaakt. Van het vroeg naar bed gaan komt weer niets voor mij. Samen met Erwin hebben we een autoband aan stukken gezaagd en geknipt. De stukken rubber hebben we boven de schokbrekers geplaatst. We hopen hiermee de ergste klappen te kunnen opvangen. Uiteindelijk kruipen we er om 02:30 in. Maar het zit erop en het werkt!

 

Di 21 juni

 

De langste dag… en de dagen zijn al zo lang… dat beloofd wat. We besluiten ons op te splitsen. Team RTS wil de Jaguar heel aan de grens krijgen en besluiten de veilige snelweg te nemen. Wij willen het Altai gebergte graag een beetje ontdekken. En daarvoor moet je toch echt van de snelweg af. Over twee dagen gaan we gezamenlijk met alle teams de grens van Mongolië over dus dan haken we weer aan. Het blijkt een fantastische keuze. De weg die we rijden is ontzettend mooi. Langs rivieren, meren en over stoffige en slechte paden. Honderden zwarte wouwen cirkelen de hele dag om ons heen. Als we in de verte een kerktorentje zien besluiten we er naar toe te rijden. In een heel klein dorpje staat ineens een gigantische en prachtige kerk. De inwoners die duidelijk geen buitenlanders gewend zijn staren ons letterlijk met open mond aan. De dames zijn allemaal in korte broek en opweg naar de kerk worden we aangesproken door een mevrouw die er net uit komt lopen. We begrijpen dat de dames zo de kerk niet in mogen. Ze spoed zich voor ons uit en even later worden we bij de ingang door haar opgevangen. Ze heeft vier wikkels en vier hoofddoeken klaar. De dames kleden zich om. Ze zien er prachtig uit in de lokale kleding. De vrouw wil meteen met ze op de foto. Ze begeleid ons de kerk door en als we een kaarsje branden gebiedt ze ons ook even stil te zijn en te bidden. Hartelijk nemen we afscheid. In het dorp hebben de lefgozers zich inmiddels om onze auto’s verzameld. Ook hier leggen we weer met handen en voeten uit wat we aan het doen zijn. Wederom worden we voor gek verklaard, ach alles went. Je proeft het communisme hier nog helemaal. Bij elke dorp staat een kunstwerk met daarin aangegeven waarom het ooit gesticht is vaak met hamer in sikkel erin verwerkt. Mijnbouw, landbouw,  industrie. Alles heeft zijn reden gehad hier vroeger. We belanden in een pro-communistische demoinstratie van precies drie auto’s. Als we in een dorpje de weg kwijt zijn en we vragen de route worden we 30 km in de juiste richting gebracht door de lokale politieman in een Lada Niva. Als dank bieden we hem een flesje wodka aan. Die wil/mag hij niet aannemen, maar de ogen van zijn meerijdende vriend beginnen te twinkelen. Die neemt hem graag aan. We genieten de hele dag van de prachtige uitzichten. Als we ’s avonds opzoek zijn naar een plekje om te eten schieten we bij een meer een aantal kleine hutjes voorbij. Zouden we daar kunnen slapen? We rijden terug en worden ontvangen door twee heren in camouflagekleding ( de mode in dit gebied). Ja hoor voor 20 euro per hutje zijn ze van ons. Primitieve huisjes met een prachtig uitzicht over een meer. De man rent het vuur uit z’n sloffen om alles te laten zien. Als ik hem goed begrijp zijn we de eerste buitenlanders op zijn verblijf. Geen stromend water, maar wel een keukentje waar we kunnen zitten en koken. De stroom valt om de 5 min uit. Kortom geweldig. Als we naar bed gaan zien we hem nog tevreden voor zijn hutje staan en als we het licht uit doen gaat hij ook naar binnen. Prachtig!

Woe 22 juni

Het is niet echt comfortabel slapen op een keihard krakend bed zonder echt matras dus we worden iet wat geradbraakt wakker. De man heeft zijn vrouw en kleinkind opgehaald en die komen kennismaken. Ze helpt meteen met de afwas het kleinkind slaat meteen aan het tekenen met de gekleurde pennen van de HEMA (dank Pimpin). Vandaag moeten we naar de Mongoolse grens die we met z’n allen gaan oversteken. Maar eerst gaan  we het Altai verder verkennen. Dit gebergte is zooo onwaarschijnlijk mooi. Wouden met snelstromende rivieren. Ineens komen we in een toeristisch oord terecht. Dat is even omschakelen. Ski hellingen, kraampjes met souvenirs, grote hotels en reclameborden. Snel verder. Dit is niks voor ons.

Ik lees wat verhalen die anderen naar hun thuis basis hebben gestuurd en merk dat het onmogelijk is om alle indrukken op te schrijven. Met alles wat ik heb geschreven mis ik nog een keer zo veel. Zo veel indrukken en belevenissen het is onmogelijk om alles goed op te schrijven.

 

 

FOTO”S VOLGEN zoals u van ons gewend bent :

17 Responses to Gastvriendelijk Kazachstaan, Altai gebergte op naar Mongolie

  1. Rianne Arts-Ramermn says:

    Wat een waanzinnig avontuur is dit! Ik geniet van jullie verhalen.
    Veel succes en bovenal GENIET!

  2. Blijft vooral doorgaan met schrijven, het is ontzettend leuk om jullie verhalen te volgen.
    succes het laatste “stukje”.

  3. Kut, nu wordt het nog mooi ook!

  4. Supertof om jullie zo te volgen met alle mooie verhalen!! net of we een beetje meerijden :-) !
    liefs uit Su!

  5. wauw, fantastisch om zo op de hoogte te zijn van wat er op dit moment in jullie leventje gaande is!

    Liefs kitty

  6. grote oma says:

    geweldig,ontzettend fijn om zo nog mee te kunnen maken als je bijna 98 bent! Ik doe mee als sponsor.dat regelen we wel als jullie terug zijn.heel veel sterkte in de verdere strijd en behouden terugkomsr straks
    grote oma

  7. Jud&Jul says:

    Zo leuk om jullie verhalen te lezen! Vooral blijven schrijven, succes en heeel veel plezier!!!!

    XXX

  8. Hee Bram en Nienke!

    Zijn terug uit Corfu en ik zie dat ik heel wat leeswerk heb om al jullie belevenissen na te lezen. Van wat ik zo snel heb kunnen lezen hebben jullie al heel wat meegemaakt! Das hele andere koek dan een hotel vol ouwe vellen op Corfu :) Veel plezier en succes met het laatste gedeelte van de trip!

    Martin

  9. Ben er vandaag is goed voor gaan zitten, wat een avontuur! Mooie impressies in woord en beeld. ‘t Is soms of je erbij bent. Nienke en Bram heel veel plezier op het laatste stuk. Bram, bijna weekend…;).

    Arie.

  10. Hey Nienke en Bram,

    Top, al die verhalen. Ik blijf het volgen. Jullie uitzicht is in ieder geval een stuk beter dan mijn uitzicht van achter een buro op één hoog. Succes en sterkte met het laatste stuk en al die corrupte collega’s van ons daar.

    Gr. Anthon

  11. Almiera says:

    Hi Bram en Nienke,

    Fantastische verhalen, geweldige reis! Ik heb al jullie verhalen gelezen en gevolgd. Wat een avonturen! Bram, je bent je roeping als schrijver misgelopen of misschien krijg je nu wel de smaak te pakken… ;-D

    Heel veel succes en plezier in elk geval met de laatste km!

    Groetjes, Almiera :-)

  12. Sprakeloos hier van jullie fantastische verhalen! Wat gaaf, wat mooi, wat hilarisch, wat prachtig! KUS Hester

  13. Sander Gerie Julius en Maia says:

    Ben jaloers…… ;-b

    mooie verhalen, super mooi om te lezen!

    morgen gaan J to the K, the Mexican en ik voor een weekendje naar Marrakech, maar als ik jullie verhalen lees zou ik bijna een auto willen huren en die gewoon niet terug brengen, maar in plaats daarvan er mee naar huis rijden…..

  14. Gaaaaaaaaaaaaaf! Goed bezig, schitterend!

  15. marieke says:

    MIJN HART MAAKT WEDEROM EEN SPRONGETJE !!
    THE MONGOL CHALLENGE ’11 RULES !!!

    MISS YOU GUYS!!

  16. Klinkt weer geweldig allemaal.

    Keep it up!
    Ik ga vinmiddag (in de regen?!) kijken hoe mensen met sneeuwballen gooien aan de vecht….. Ja je verzint het niet inderdaad. Maar het gebeurt hierrrrr hier… ;)

    Greetz en Love vanuit Ommen

  17. Dat die Renault nog rijdt zeg…

    Fantastische verhalen..mooie plaatjes! Jammer dat een dag maar 24 uur heeft hè..
    In het begin baal je nog dat je aangehouden wordt,nu wordt het een uitdaging!

    Geniet er nog van!!

    Het voordeel van het rijden in de wijde wereld is dat je geen gezeik kan krijgen over wat de kortste weg is…hehe…


  • Laatst gepubliceerd

  • Twitter

    • Het einde!!..Het was fantastisch en bedankt!! Laatste verhaal over de trip van Bram en Nienke @ the mongolchallenge 2011
      http://t.co/QxU7MhM
    • @team4rts
      Doe iedereen de groeten, Bram en Nienke in het bijzonder!!! goed gedaan mensen #proudtobedutch
    • Bram en Nienke zijn onderweg naar huis, wij misten nog een deel van de reis daarom hier het verhaal The remaining Story!
      http://t.co/uJOaS6J
    • Nieuws van het Front, Bram & Nienke in gastvrij Kazachstan , Altai gebergte, op naar Mongolie! De Jaguar is overleden :(
      http://t.co/RiQQ44b
    • Bram en Nienke laten weer van zich horen, nu via sms, foto's via @team4rts....de Renault is still alive!! Lees het hier
      http://t.co/3QCqqVY
    • Yess nieuw bericht van het front door Bram en Nienke!!....zwaar in Kazachstan lees het hier
      http://t.co/pMtBSua
©2018 Mongolie-challenge-2011 Entries (RSS) and Comments (RSS)  Raindrops Theme