Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011

Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011


The remaining story!

Vervolg 21 juni 2011

Met alles wat ik heb geschreven mis ik nog een keer zo veel.

 

We naderen de grens met Mongolië. Het landschap veranderd weer en wordt ruiger. De mensen worden meer en meer Aziatisch. De typisch Russische koppen verdwijnen langzaam uit beeld. Het Altai was al mooi, maar hier wordt doen ze er na elke bocht nog even een beter. Halverwege de dag bereikt ons het bericht dat de Jaguar is overleden. Een kapotte lager heeft aangelopen en alles in het wiel is kapot. In Kosh Agaath eindigt 50 km voor de grens met Mongolië het iet wat opportunistische idee om met een Jaguar naar Ulaan Bataar te rijden. Het is een teleurstelling maar geheel onverwacht komt het bericht natuurlijk ook niet. Het was een beetje wachten op… Micheal gaat transport regelen om de auto toch naar Ulaan Bataar te krijgen. Hij moet namelijk terug naar Nl om geveild te worden voor Return to Sender. Wij gaan opzoek naar een hotelletje en vinden een hotel in aanbouw. 4 van de 10 kamers zijn klaar. 2 kamers zijn nog vrij. We proppen 5 man in een kamer. Erg knus.  Nog even in een kroegje een hapje eten en wat napraten onder het genot van een biertje.  Morgen Mongolië!

 

Do 23 juni

 

Als we ’s morgens opstaan is het helemaal dicht getrokken. Het is koud op 3000 meter hoogte. Aangezien ik vrolijk in mijn korte broek en op mijn slippertjes naar buiten kom stuiven moet ik even omschakelen… en omkleden. 6 graden, dat is lang geleden. De Megane heeft voor het eerst startproblemen. Kou en meteen startproblemen; voorgloeien lukt niet meer. Het wordt ons al snel duidelijk dat het repareren in dit gebied niet gaat lukken. Voor Renault zijn hier geen reserveonderdelen voorradig. Na enig aandringen start hij en we vestigen onze hoop op de afdaling en dus hogere temperaturen. Micheal laten we achter hij moet wachten op het transport van de auto. De Landrover met Martin en Margot besluit bij hem te blijven. Wij rijden samen met de dames de laatste km’s naar de grens. Als we bij de grens aan komen blijkt hij net dicht te zijn gegaan…ff lunchen. We pakken ook onze kookspulletjes maar en maken ook wat te eten. Een paar kinderen die nieuwsgierig komen kijken geven we een paar potloden. Ha, dat is hier dus niet genoeg, ze gooien de potloden zo weer in onze auto. Geld daar kunnen we wat mee, potloden dus niet. We staan uiteindelijk een dikke 2 uur voor de grens om Rusland uit te komen te wachten. Als we er eenmaal staan blijkt Nienke een stempel in haar paspoort te missen. Ze mist de stempel dat ze met auto Kazachstan verlaten heeft. Dat zoiets bij het verlaten van Rusland nog  voor problemen kan zorgen. Maar omdat we Rusland toch met een auto in zijn gekomen kunnen we wel hard maken dat het gewoon een foutje is. Met een vriendelijke zwaai laten ze ons door.

 

De Rus: Een nors gezicht. Maar als je het ijs weet te breken blijkt het uiterlijke schijn. Er schuilt een vriendelijk en behulpzaam mens achter. Ze zijn gewoon nietr gewend aan die uitbundige Hollanders die zich overal met een geintje doorheen lachen. Bij binnenkomst moeten we aan de grens altijd op de foto. Ze hebben er nu een bonte verzameling vreemde foto’s liggen van onze groep. Als de eerste breed lachend en met z’n duimen omhoog op de foto wil kijken ze nog een beetje nors. Bij de e bekende oortjes (V) achter het hoofd verschijnt er voorzichtig een glimlach. Als de derde half verkleed voor het loket verschijnt is het ijs gebroken en wordt er gelachen en worden er handen geschud. De controle erna is vaak een formaliteit.

 

Maar we rijden nu Rusland uit. Door niemandsland opweg naar Mongolië. Het landschap wordt minder scherp, meer glooiend. De bergmarmotten schieten aan alle kanten de weg over. We zijn toch een beetje zenuwachtig. Mongolië het eind doel! Aan de grens worden we hartelijk verwelkomd. WELKOM IN MONGOLIA. Om die glimlach op zijn gezicht te houden moet nog wel even 100 Roebel worden afgetikt. Op naar Costums De teams die het tot zover gehaald hebben verzamelen zich hier. Arthur is aanwezig om de verwachte lastige grensovergang in goede banen te leiden. De eerste reactie: Allemaal terug naar Rusland, jullie komen er niet in. Na bellen, veel schouderklopjes en het door ons wisselen voor een voor hun gunstige koers worden we toch Mongolië binnen gelaten. We hebben het gehaald! is de eerste reactie. De grens ja, maar het einddoel nog lang niet zou al snel blijken.

De eerste km’s zijn  prachtig, zwaaiende kinderen die met ons mee rennen,. Een prachtig landschap en redelijke wegen. s’Avonds slaan we ons kamp op langs de “snelweg”. Een snelweg in Mongolië is redelijk afwijkend met die in NL. Zandpaden afgewisseld door kiezel- of rotspaden.

 

 

Vrij 24 juni

 

Na het opstaan blijkt al snel dat het startprobleem erger is geworden. We krijgen hem alleen aan de praat door hem van de heuvel af te laten rollen. Maar als hij eenmaal loopt en hij is warm is het probleem opgelost. Mongolië gaat verder waar we in het Altai mee zijn begonnen: adembenemend mooi. We rijden door de meest fantastische landschappen. Voorzichtig zien we de eerste Ger tenten opduiken. Van oorsprong is de Mongool een nomadenvolk en als het vee het gras heeft kaal gevreten wordt het hele gebeuren afgebroken en een vallei verder weer opgebouwd.

 

We komen aan in ögli waar we wat inkopen doen. De groep is van plan om hier de hoofdweg te verlaten en binnendoor te steken.. Bij de eerste poging worden we gestopt door een local op een motor. Hij raad het ons ten strengste af om verder te gaan. Voor auto’s echt onmogelijk. Ook voor de 4 x 4 voertuigen. Een stuk verderop wordt een tweede poging gedaan. Wij moeten al snel concluderen dat dit voor de Megane echt een stapje te veel is. Via het bakkie geven wij aan dat we de hoofdwegen moeten gaan volgen die zijn al zwaar zat. Team Peters met de Skoda geven aan mee te gaan. De rest duikt de bergen in. Tja hoofdwegen in Mongolië die hebben we even overschat. Er is een keer iemand overheen gereden en dan heet het de hoofdweg. We dachten dat we het in Kazachstan slecht hadden. Hier liggen gewoon geen wegen. Met het Kompas en onze GPS (dikke kus Mams!) vinden we onze weg door het gebergte. Botsend, glijdend en stuiterend. De hoofdweg die wij voor een dag in gedachten hadden gaat veel en veel langer duren. Onze auto’s krijgen optater na optater. Tussen de bergen bevinden zich groene valleien met beekjes. Als we even stil staan  komen er twee kinderen naar ons toe. Ze wenken ons naar hun Ger. Daar krijgen we van opa en oma een kommetje melk en koekjes. Verschrikt kijk ik om me heen, gelukkig ze houden koeien en geen schapen of geiten. Het blijkt karnemelk te zijn, erg lekker fris. Helaas is communiceren echt niet mogelijk. Alleen het woord oma weten we te ontcijferen. Het is een beetje schaapachtig lachen en elkaar aankijken. Het koekje smaakt helaas wel naar schaap. En iedereen die mij kent weet hoe verzot ik daar op ben. Als oma even weg loopt verdwijnt het koekje dan ook met een welgemikte worp in de beek. Heel lief, maar nee dank u. We besluiten verder te gaan en bedanken de familie hartelijk. Ze zwaaien ons nog lang na. We vervolgen onze weg door de bergen. Met veel GPS speurwerk blijven we het juiste pad volgen. We rijden naar een meer toe. We zien een twintigtal ger tenten staan. Als we het dorpje binnen rijden komen de drie wijzen uit het oosten naar ons toe waggelen. Ze blijken straalbezopen. Alles is vies en er hangt een doordringende urine lucht. Ik zeg zoiets niet snel maar; wegwezen hier voordat er één op het lumineuze idee komt om ons uit te nodigen. We verlaten het dorpje snel. In onze tijd in Mongolië zullen we vaker van dit soort dorpen tegen komen. Hele mooie schone dorpen met vriendelijke mensen wisselen af met hele smerige dorpen met totaal bezopen inwoners. Als we verder gaan beginnen we ons wel een beetje zorgen te maken; hoeveel kan een voertuig hebben. Later op de dag krijgen we onze eerste lekke band. Team Peters loopt vast en als we hem staan uit te graven komen ineens de andere teams weer om de hoek zeilen. Samen zoeken we een slaapplek voor de nacht.

 

Zat 25 juni

 

We zitten nu (2 juli) op het vliegveld in Moskou. Morgen werk ik thuis de laatste week bij….Het is ongelofelijk zwaar geweest. Steekwoorden: renault overleden, gedwongen verkoop in een dorp vol dronken mensen. Meeliften, heel veel pech met ander auto’s, overvallen door onweer in de bergen, gedwongen overnachting in de auto, de laatste meters, Ulaan bataar en de laatste stapavond. Tot morgen!

 

 


  • Laatst gepubliceerd

  • Twitter

    • Het einde!!..Het was fantastisch en bedankt!! Laatste verhaal over de trip van Bram en Nienke @ the mongolchallenge 2011
      http://t.co/QxU7MhM
    • @team4rts
      Doe iedereen de groeten, Bram en Nienke in het bijzonder!!! goed gedaan mensen #proudtobedutch
    • Bram en Nienke zijn onderweg naar huis, wij misten nog een deel van de reis daarom hier het verhaal The remaining Story!
      http://t.co/uJOaS6J
    • Nieuws van het Front, Bram & Nienke in gastvrij Kazachstan , Altai gebergte, op naar Mongolie! De Jaguar is overleden :(
      http://t.co/RiQQ44b
    • Bram en Nienke laten weer van zich horen, nu via sms, foto's via @team4rts....de Renault is still alive!! Lees het hier
      http://t.co/3QCqqVY
    • Yess nieuw bericht van het front door Bram en Nienke!!....zwaar in Kazachstan lees het hier
      http://t.co/pMtBSua
©2018 Mongolie-challenge-2011 Entries (RSS) and Comments (RSS)  Raindrops Theme