Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011

Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011


Vervolg

Zat 25 juni

 

Het startprobleem wordt elke dag erger. Gelukkig hebben we hem ’s avonds tactisch opgesteld. Op een steile helling met de neus naar beneden. Dus in de versnelling koppleing in en geef hem maar een zetje.. Rochelend en proestend komt hij aan de praat. Goed als hij eenmaal loopt hebben we weer een dag gewonnen. Het beloofd een zware dag te worden. Doordat de route zo verschrikkelijk tegen valt hebben we besloten om naar het zuiden af te zakken. De locals vertellen ons dat het daar iets beter is. Maar voordat we de zuidelijke route naar Ulaan Bataar(UB) bereikt hebben moeten wij ons uit het gebergte ploeteren. De dag begint dus zoals hij gisteren geëindigd is. Zwaar, veel stenen en scherpe rotsen. We proberen 1 wiel in het midden van het pad te zetten en het andere schuin omhoog naast het pad. Zo voorkomen we dat de middenberm tegen onze bodemplaat schuurt. Het nadeel hiervan is dat er veel onverwachtse dingen zoals gaten en stenen in de berm opduiken. De hele dag stuiteren en beuken we ons een weg naar voren. In de ochtend besluiten we na wijs beraad om 250 km te gaan rijden die dag. Je mag hier blij zijn als je er 100 haalt. We komen verder en verder achter te liggen op ons schema. Bij elk heuveltje, na elke bocht hoop je dat het erna beter is. Maar de werkelijkheid is weerbarstig het wordt zwaarder en slechter. Vandaag komen we ook de eerste beekjes tegen. Water, een nieuwe uitdaging naast de vele anderen. Stoppen, uitstappen en er doorheen lopen om de goed oversteekplaats te vinden. Ach het water is eigenlijk altijd wel leuk, spectaculair om er doorheen te rijden. De geulen, stenen en het klappen van de auto sloopt je langzaam. Je weet dat je hier met zo’n auto eigenlijk niets te zoeken hebt en toch moet je verder. Je rijdt de hele dag onder hoogspanning. Als dit maar goed gaat, hoeveel kan ons wagentje nog aan. Als je aan het eind van de dag vervolgens maar 100 km bent opgeschoten hakt dat er goed in. Als het zo blijft kost dit ons echt heel veel dagen. In totaliteit sneuvelen er deze dag 6 banden. De dames rijden er in één keer twee lek op de zelfde steen. Maar goed keren is geen optie, we moeten verder. De Megane heeft nog steeds startproblemen. Er sneuveld een band. Ineens valt er bij Nienke een hard stuk plastic naar binnen. Bram?! Wat is dit? Kut, dat is een onderdeel van de dakdrager. Stoppen en kijken wat de schade is. 3 van de vier steunen blijken te zijn afgebroken. Die moet er af. We sleutelen hem er af. Alles wat op het dak ligt moet een plaats krijgen. We gieten een jerrycan leeg in de tank. Team Peters nemen de twee overgebleven op het dak. En de reservebanden spannen we met spanbanden direct op het dak. Dan zo maar verder. Alles wat nog bruikbaar is stellen we op langs de weg met daarnaast een jerrycan. Dat wordt wel opgepikt door de lokale bevolking. Als we verder rijden roept team Peters meteen weer stoppen. Onze rechter achterband is lek. Pfff, weer op de knieën, band eraf, nieuwe erop en weer verder. Een kleine 2 uur later laat Nienke weten dat ze denkt dat we weer een lekke band hebben,  Meteen horen we; STOPPEN, STOPPEN. Als we gaan kijken blijkt het linker voorwiel twee wielbouten kwijt te zijn. Het wiel zwabbert er maar wat aan. Reserve hebben we niet mee genomen. Dus we halen er uit elk achterwiel 1. Die gaan er voor in. En verder!. We houden elkaar scherp om ook om ons heen te blijven kijken het landschap blijft namelijk van ongekende schoonheid. ’s Avonds is iedereen bekaf. De tenten worden opgezet en iedereen haalt wat te eten uit de auto. Van deze verzameling wordt elke avond een fantastische maaltijd gemaakt. Na een lauw biertje kruipt iedereen vrij vlot z’n tent in. Morgen vroeg op en verder.

 

Zo 26 juni

 

De Renault start niet meer uit zichzelf en moet worden aangesleept. Na drie dagen worstelen weten we ons een weg te banen uit het gebied. Iedereen is kapot en de voertuigen hebben het echt heel zwaar gehad. We draaien de zuidelijke hoofdroute naar UB op. De vreugde is van korte duur als blijkt dat de weg net zo slecht is als in de bergen. Het is gelukkig vlakker en er zijn minder rotsen. We kunnen dus iets meer snelheid maken. Kleine bergkammen worden afgewisseld door hoogvlaktes. Op deze vlaktes zoekt iedereen zijn eigen spoor door het gras. Overal zie je banen lopen die aan het eind van de vlakte weer samen komen om over de volgende bergkam te klimmen. Het is een prachtig gezicht om overal teams om je heen te zien rijden over de vlakte met een stofwolk er achteraan. We steken met behulp van een local met een dikke landrover een riviertje over. Hij neemt ons op sleeptouw en steekt over. Het blijkt later het begin van het einde. Het water heeft onze carterbescherming waarschijnlijk naar beneden gedrukt. En 3 km verder merken we dat hij los is gaan zitten. Iedereen is als er als een speer vandoor gegaan over de vlakte. Na 3 dagen ploeteren is iedereen uitgelaten en geniet van de snelheid. Dit zorgt er wel voor dat Nienke en ik er alleen voor staan. Ons bakkie doet het niet dus we kunnen niemand waarschuwen. Hopelijk zien ze snel dat wij er niet meer achter zitten. Ik krik de auto omhoog, en kruip er onder om de schade te bekijken. De plaat is hier niet te repareren. Dus die moet er af. Dan komt de grote schrik, een druppel warme olie valt op mijn hand. Shit dat is niet goed, we hebben nooit gelekt. Hij lekt best fors. Ik schroef de plaat eraf en voel aan de carter. Daar waar de druppel hangt voel ik vrijwel meteen de scheur. 3 km zonder degelijk carterplaat kost ons de kop. De carterpan is lek. Dat kon wel eens einde show betekenen. Snel in de auto, we moeten kost wat kost de anderen laten weten dat we begeleiding nodig hebben. Gelukkig zijn de anderen in een soort teletubbielandschap beland. Ze hebben moeten zwoegen en dat is ons geluk. Na een uur peentjes zweten klampen we bij de groep aan. Als ik de schade wil laten zien blijkt de olie er echt uit te zeiken. Dit wordt slepen naar het eerste dorpje. We worden achter de Lada van Maurice, Tom en Luuk gehangen en 30 km gesleept over zwaar terrein, dat is echt geen pretje. Maar we halen het. Als ik in het dorp hulp wil gaan zoeken beland ik meteen midden in een vechtpartij op straat. Twee dronken mannen gaan elkaar te lijf. Nee hé, niet zo’n dorp. Bijna iedereen blijkt dronken. En het uitleggen dat ik iemand nodig heb die aluminium kan lassen is onmogelijk. Iedereen komt om ons heen staan, ze beginnen overal in te trekken, te schreeuwen en onderling ruzie te maken. Als met een serieuze schade staat en hulp nodig hebt is dat niet de beste situatie. Dan maar transport zien te regelen. Een vrachtwagen waar we hem op kunnen laden. De mensen hebben door dat we klem zitten. En vragen $ 2000,-. Ja daaag dat gaan we dus niet doen. Ver van de bewoonde wereld met een kapotte auto. 250 km laten slepen over onherbergzame wegen is nauwelijks een optie. En we liggen al ver achter op schema. Donderdag moeten we 1200 km verderop zijn. Als ik merk dat ze de Renault toch wel een erg mooie auto vinden en onderling praten over de prijs stel ik ze voor om hem te verkopen. Dan pas loopt het echt uit de hand. Ze vallen over elkaar, schreeuwen en zwaaien met geld. Er is hier een duidelijke markt voor 2e hands auto’s. Ik kom met iemand een prijs overheen van $ 700,-. Met een lekker carterpan, murw gebeukte veren en schokbrekers en startproblemen helemaal geen slechte prijs. Ik schud hem de hand en verzoek hem het geld te gaan halen. Iedereen blijft door elkaar schreeuwen en de man gaat geen geld halen. Dat zal dus wel niet serieus zijn geweest. Uiteindelijk wenkt iemand me naar binnen. In een rustige omgeving met de deur op slot komen we een prijs van $ 600,- overeen. Hij doet boter bij de vis en tikt 740.000 lokale troepjes af. Nou dat ging best vlot. Maar als ik buiten kom blijk ik een stomme fout te hebben gemaakt. Ik heb nu twee personen de hand geschud dat de deal rond was. Een hand is hier een deal en een deal is een deal. Het baasje wordt in zijn dronken bui ontzettend agressief en de situatie lijkt nu echt uit de hand te gaan lopen. Met z’n borst komt hij voor me staan en loopt elke keer met gebalde vuisten tegen me aan. Ok, rustig blijven nu. Gelukkig halen een paar dorpsgenoten hem bij me uit de buurt.


  • Laatst gepubliceerd

  • Twitter

    • Het einde!!..Het was fantastisch en bedankt!! Laatste verhaal over de trip van Bram en Nienke @ the mongolchallenge 2011
      http://t.co/QxU7MhM
    • @team4rts
      Doe iedereen de groeten, Bram en Nienke in het bijzonder!!! goed gedaan mensen #proudtobedutch
    • Bram en Nienke zijn onderweg naar huis, wij misten nog een deel van de reis daarom hier het verhaal The remaining Story!
      http://t.co/uJOaS6J
    • Nieuws van het Front, Bram & Nienke in gastvrij Kazachstan , Altai gebergte, op naar Mongolie! De Jaguar is overleden :(
      http://t.co/RiQQ44b
    • Bram en Nienke laten weer van zich horen, nu via sms, foto's via @team4rts....de Renault is still alive!! Lees het hier
      http://t.co/3QCqqVY
    • Yess nieuw bericht van het front door Bram en Nienke!!....zwaar in Kazachstan lees het hier
      http://t.co/pMtBSua
©2018 Mongolie-challenge-2011 Entries (RSS) and Comments (RSS)  Raindrops Theme