Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011

Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011


This is the end…het was fantastisch en bedankt!

Vervolg 26 juni…

 

De nieuwe eigenaar heeft in de gaten dat we ons niet op ons gemak voelen en stelt voor om de auto’s bij hem binnen de poorten te stallen. Dat lijkt ons een goed plan, dan kunnen we tenminste rustig de zaken afhandelen en de auto uitpakken. Inmiddels is ook de ambulance het dorp binnen gereden, deze is al een tijdgelden achter op een vrachtwagen gezet door Clasina en Hans omdat doorrijden geen optie meer was. Ze komen als geroepen, de ambulance biedt namelijk ruimte om spullen uit de Reanult in te stoppen. Ze vinden het meteen goed en we beginnen met uitladen. Het aanbod van de nieuwe eigenaar leek echter beter dan het blijkt te zijn. Hij doet geen enkele moeite om zijn mede dorpsbewoners buiten de poort te houden. En als wij de auto beginnen uit te pakken begint een  weer om ons heen te cirkelen en in onze spullen te trekken. Zelfs de vuile onderbroeken van Nienke zijn niet veilig. We geven meerdere keren aan dat iedereen achteruit moet maar niks helpt. Hier gelden duidelijk andere regels. Met name de jongeman die ik als eerste een had heb geschud laat zich gelden en probeert van alles te jatten. Over de dertig graden, onder druk je auto verkopen, dronken en graaiende mensen. En dan snel je auto moeten uitpakken, het zijn geen ideale omstandigheden en de stress schiet dan ook omhoog. We moeten overal ogen hebben, en geen moment de tijd om iets rustig te doen. Binnen een paar tellen moet je beslissen welke spullen er wel en niet mee moeten. Wat kan er in de auto blijven, hebben we alle belangrijke documenten, welke spullen kunnen naar de ambulance, welke kleren moeten we mee, wordt er niks gejat. Daar tussen door loopt de nieuwe eigenaar met allerlei vragen en proberen omwonenden een graantje mee te pikken. Nienke houdt zich kranig en ik ben reuze trots op haar. De overige teams fungeren als een soort keeper en proberen iedereen uit de buurt te houden en spullen terug te pakken. Om de teleurgestelde eerste koper uit de buurt te houden heeft Thea een gouden zet: Een Playboy. Hij is meteen vertrokken. Ik denk niet dat ik hem straks nog een hand ga geven. Als de stofwolken zijn opgetrokken is de Renault leeg, heeft het bed in Brum plaatsgemaakt voor een achterbank, zijn er spullen in de ambulance, lada en de auto van team Peters geplaatst. We hebben ons campingstelletje en 40 liter diesel geschonken aan de chauffeur van de vrachtwagen waarop de ambulance staat. Twee bondjassen aan een mevrouw. En een zak kinderkleren aan een moeder. Wat speelgoed aan kinderen. Alle teams zo in de drukte onvoorstelbaar werk geleverd. De dames offeren zomaar hun bed op en zullen straks bij ons in de tent moeten. Mensen met toch al zwaar beladen auto’s nemen zonder morren onze spullen over. Dit is Challenge Spirit!! Iedereen onwijs bedankt. Dan wordt het tijd om de sleutel over te dragen. Nou ja sleutel, het is een kaart. Dat zorgt meteen voor gefronste wenkbrauwen, ik wil een sleutel! Dit systeem kennen ze niet. Ik moet alles precies voor doen en uiteindelijk neemt hij er genoegen mee. Hij is de koning te rijk met de centrale duurvergrendeling. Iedereen moet komen kijken hoe dat werkt. Nienke geeft hem nog maar een extra batterij, het kan zo niet lang duren voordat deze op is. We nemen in een kort moment afscheid van ons rijdende huisje en stappen in de Brum. We verlaten het dorp op de achterbank. Onze plek voor de komende dagen. Als snel blijkt hoe gezellig het in de auto bij de Olijke twee is. Dit gaat wel goed komen! Al dekens zijn achterin gelegd en we zitten op een soort troon. Al snel  zwaaien we als volleerd koning en koningin naar andere teams en voorbijgangers. Het rouwproces maakt al snel plaats voor goede moed en optimisme voor de komende dagen. Verloren maar nog niet verslagen!!!

 

Ma 27 juni

 

’s Morgens wakker worden tussen vier dames, ik ben wel eens beroerder opgestaan. De wallen onder mijn ogen zijn ineens makkelijk te verklaren. Het is vreemd om op te staan en geen Renault voor de tent te zien staan we hoeven ineens geen auto meer in te pakken. Daar waar we normaal altijd als laatste klaar waren, hebben we ineens tijd over. We focussen ons dan maar op de koffie. Zoals elke ochtend is mat (team Peters) er al weer druk mee. We hebben nu eens de tijd om hem daar in bij te staan. De dag gaat eigenlijk redelijk voorspoedig. Met z’n viertjes hobbelen we de dag door. Als we zo door gaan kunnen we morgen het asfalt halen ( 500 km rond de hoofdstad ligt een keurig wegdek). Man wat kijken we daar naar uit. Als we een slaappek willen gaan opzoeken rijden we een aantal teams kwijt. Zoals zo vaak de laatste dagen rijden we samen met team Peters, de olijke twee en de captain familie. Als we met deze mensen de finish halen zijn we heel gelukkig.

 

 

 

 

Di 28 juni.

 

Vroeg op stevig doorrijden dan kunnen we het asfalt halen vandaag. Zoiets moet je dus nooit hardop zeggen. We vorderen redelijk die dag. Als we in Altai aankomen staan er een aantal mensen op de weg te zwaaien. We wrijven de slaap uit onze ogen en zien Michael, Martin en Margot op de weg staan. Ze hebben op ons gewacht en willen het laatste stuk samen afleggen. We rijden Altai één van de laatste grote plaatsen voordat we het asfalt naar UB opdraaien. We laten er 3 banden van de meiden  repareren en slaan voor de laatste keer voorraden in. Iedereen is enthousiast, we ruiken de stal lijkt het wel. Als iedereen weer een beetje op krachten is  trekken we verder. Als we in een dorpje zijn krijgen we in een gesprek met de politie een stuk vlees aangeboden. Koe weet Michael zeker. Heb je ooit een koe gezien met zo’n klein borstkastje? Het blijkt bergmarmot te zijn. Nienke, Michael en ik wagen het erop…. Best lekker, goed gekruid. We lopen weer drie teams tegen het lijf. Alle wegenlijken samen te komen op het laatst. Het wordt weer een hele groep. Nog een laatste keer de bergen in. Als we een beetje doortrekken kunnen we misschien vanavond al het asfalt halen horen we iemand enthousiast roepen. Vrijwel meteen begint het te betrekken. Donkere wolken, koud het gaat hier guur worden. Met één flinke stortbui is het gedaan met al het enthousiasme. Voor en achter ons ineens stevige modderstromen, we kunnen geen kant op. We zoeken een hoog punt op en wachten af. Voor en achter ons proberen mensen er om heen te rijden. Overal lopen auto’s, vrachtwagens en bussen vast. Het is één grote chaos. Als de regen minder wordt is het nog een half uur wachten en toen werden ook de beken voor en achter ons minder. Het zonnetje breekt weer door en we genieten van het prachtige landschap met een dubbele regenboog. We durven het weer aan. De 2 wiel aangedreven auto’s worden achter een 4 x 4 geknoopt en we wagen de oversteek. Als we allemaal heelhuids zijn aangekomen trekken we met z’n allen nog een familie uit de blubber die daar met hun hele hebben en houden in vast zaten. Dankbaar zwaaien ze ons uit. Het is inmiddels al gaan schemeren en na overleg besluiten we door te rijden. Als het verder goed is kunnen we nog steeds het asfalt halen. De nacht splijt de groep al snel in tweeën. Met twee lada’s en team Peters banen wij ons heel voorzichtig een weg door het donker. Diepe gaten zijn moeilijk te herkennen doordat ze vol staan met water. Het wordt weer zwaar, we stuiteren door de plassen en als we weer voor een nieuwe beek staan geven we het op. Dit heeft geen zin. We kunnen de overkant niet zien en dan wordt het echt gevaarlijk. Dat wordt overnachten in de auto. Pfff met 4 man rechtop zittend in de auto slapen. Dat wordt een fijne nacht. We zetten de auto’s op een veilig punt en genieten nog even van deze vreemde aanblik. Overal om ons heen rijden voertuigen kris-kras door elkaar. Sommige in rondjes, anderen komen vast te zitten. We hebben de goede beslissing genomen, morgen weer een dag.

 

Woe 29 juni

 

5 uur lang hangen we een beetje half recht op in een hoekje van de auto. Alleen Mariëlle heeft nergens last van en slaapt als een blok. s’Morgens meld ze doodleuk dat ze sinds twee dagen niet zo lekker geslapen heeft. De rest is geradbraakt. Maar goed de eindstreep is in zicht en dat maakt veel goed. Vol goede moed knopen we de  2 x 4’s achter de 4 x  4’s en wagen de oversteek. Het is een spannend begin van de dag. Maar als we er allemaal door zijn blijkt dat de rampspoed hier snel verschijnt maar minstens net zo snel weer verdwijnt. Nu al het water weg is kunnen we weer redelijk vorderen. En halverwege de dag….asfalt. daar waar we zo lang naar uit hebben gekeken maakt iedereen nu treurig. Shit man, we zijn er. Dat betekend maar 1 ding. Het is bijna ten einde. Het besef komt hard aan. Tja we hebben het zo goed als gehaald. Het wordt stil in de auto’s en bedeesd rijden we het laatste stuk naar het einddoel van die dag. Een plaatsje 380 km voor Ulaan Bataar. Hier slapen we vanavond in een ger-kamp en dan morgen de laatste ruk.

 

Do 30 juni

 

De laatste Challenge dag. Het was gisteren gezellig in het ger-kamp en het is nog best laat geworden. Met kleine oogjes komen we een voor een uit onze ger. De meeste teams zijn al wakker en zijn klaar voor vertrek. Op naar UB. Een beetje opschieten jongens, jullie moeten er ook optijd zijn. Jaja, we komen eraan. Eerst nog even een snel ontbijt en dan in de auto’s. Lekker rustig, loungend de laatste km’s. Dat duurt precies 3 km en dan houdt de eerste lada er mee op. It ain’t over ‘till the fat lady sings!! Kak de koeling van de Lada van de captain familie is naar z’n grootje. Het lukt ons niet om hem nog aan de praat te krijgen. De belletjes duiden op een lekker pakking. Dat wordt hem niet meer. Slepen dan maar. 377 km slepen. Doordat we met Michael bij ons in de Kia heeft plaatsgenomen zitten we met 5 man in Brum. De olijke 2, in het kwadraat (Bram en Nienke) + 1 (Michael) + een auto (de lada op sleep). Ongelofelijk. Zo kan het dat één onderschatte Kia 5 teams naar de eindstreep brengt. Met nog 150 km op de teller lijkt het erop dat we toch optijd op het eindfeest zullen aankomen. We gaan het halen jongens. Bam! De Lada van Jeroen en Kris rijdt vol in een puthole in de weg. Shit lekke band denkt hij nog. Zijn wiellager blijkt vergruisd te zijn. Die kan geen meter meer rijden en erger nog, ook niet gesleept worden. Dat dikke wijf heeft blijkbaar nog steeds niet gezongen. Met dat Jeroen in zijn bakkie het einde meedeelt worden we ingehaald door een vrachtwagen met één auto achterop…daar is nog plaats houdt hem tegen. Maak gebruik van de kansen als ze er zijn! Na wat onderhandelen wordt de Lada achterop geladen en na 2 uur waren we weer onderweg. Uiteindelijk rijden we om 7 uur UB binnen. Het eindfeest ruimschoots gemist, maar het einddoel gehaald. We hebben 1000 ballonnen bij ons en zijn die al ruim voor aankomst aan het opblazen. Dus toen we de stad binnen reden hoefden we alleen nog onze ramen open te doen om een grote sliert ballonnen achter ons te laten. Dan maken we ons eigen feestje wel. Totaal op maar voldaan rijden we het terrein van ons hotel op.

 

Vrij 1 juli

 

We hebben het vannacht rustig aan gedaan. Genoten van een heerlijke douche en een schoon bed. Maar uitslapen is er niet bij. Zoals gewoonlijk blijft de teller weer voor de 5 uur slaap hangen. Vandaag is voor Nienke en mij een belangrijke en moeilijke dag. We moeten gaan verklaren waarom we geen auto meer hebben. Zonder de juiste papieren kunnen wij morgen niet vliegen. We komen gewoon het land niet uit. Dat gaat een lange, zware kastje-muur dag worden schat ik zo in. Dus vroeg op, de dag maximaal benutten. Arthur heeft een contact die de auto’s die terug gaan verscheept. Deze man blijkt een lot uit de loterij. Goed Engels en zoals hij zelf zegt gek op uitdagingen. Als hij alle verschillende verhalen heeft gehoord komt de echte uitdaging. De Renault… Aan wie heb je hem verkocht, euh geen idee, heb je een telefoonnummer…euhhh nee. De auto is gewoon verkocht punt. Allemachtig did you sell it to a monkey. Nou ja daar komt het eigenlijk nog het meest in de buurt ja. Alles wat ik weet was dat het de enige benzinepomphouder was in dat dorp. Hij schud zijn hoofd en loopt weg. Na 10 minuten komt hij terug. Hij schud ons de hand en zegt dat hij het verhaal opneemt als persoonlijke uitdaging voor die dag. De hele dag rennen en vliegen er mannetjes heen en weer. Ze vragen wat informatie en gaan weer weg. Tijdens het wachten komen alle teams één voor één langs. Een goed moment om al onze spullen te verzamelen en weer te verdelen. Onze slaapspullen gaan naar het lokale ziekenhuis. De schriften, pennen, stiften, ballonnen en knuffels naar het weeshuis dat de meiden morgen gaan bezoeken. Gereedschap naar het blinden instituut. En zo krijgt alles een goede bestemming. We houden alleen onze kleren over. Uiteindelijk hoor ik dat ze het mannetje hebben opgespoord. Nog niet gesproken, maar ze weten wie het is. Dan gaat de trukendoos pas echt open. Ik moet de auto fictief aan een mannetje van hem verkopen. Met alle gegevens die wij hebben meegenomen kunnen we hem op zijn naam zetten. Dan is hij legaal verkocht. Zodra ze het mannetje echt te pakken hebben gaan zij hem dwingen om de auto netjes op zijn naam te zetten. Als hij dat niet wil, kunnen zij de auto opeisen, hij staat tenslotte op hun naam. Een sluitend systeem. Nou moet de douane er nog intrappen. Normaal willen ze de auto bij overschrijving ook zien. Dat gaat dus niet lukken. Uiteindelijk komt de beste man een half uur na sluitingstijd breed glimlachend naar buiten rennen. Het is gelukt, we hoeven dus niet het weekend af te wachten, tickets om te boeken. We kunnen morgen vliegen! Dat gaan we vieren! ’s Avonds gaan we opzoek naar een nachtclub voor ons afscheidsfeest. Het blijkt de enige alcoholvrije dag in het jaar te zijn en alle clubs zijn dus dicht…. Zo lijkt het..Een taxi chauffeur weet wel beter. Uiteindelijk worden we met drie taxi’s op een afgelegen terrein tussen huizenblokken afgezet. Dat mannetje moet je hebben wijst hij aan. Via allerlei sluipgangetjes, steegjes en veel te krappe deurtjes staan we ineens in een gloednieuwe nachtclub. Daar dansen we de ochtend tegemoet. Om 04:15 moeten we echt weg, nog drie kwartier en dan moeten we in het vliegtuig zitten. Precies om 05:00 uur komen we daar binnen en om 06:30 vallen mijn ogen dicht zodra ik mijn stoel raak. Het taxiën en het opstijgen krijg ik helmaal niet meer mee. We gaan naar huis!

 

Dankzij Acore-coaching is er echt een flink bedrag naar de Mongoolse herders gegaan. Met dit project worden de herders alternatieve bronnen van inkomsten gegeven. En wordt de overbegrazing en de daarmee gepaard gaande woestijnvorming van het kwetsbare gebied tegen gegaan. Voor een uitgebreide versie zie website. Bezoek ook eens de website van Acore-coaching: www.biologischemensontwikkeling.nl Een leuke en goede manier om met je eigen toekomst of team aan de slag te gaan. Nienke en ik kunnen erover meepraten! Oscar bedankt.

 

Dankzij iemand die anoniem wil blijven zijn er drie doorzitkussens en een flink bedrag naar het rolstoel project gegaan.

 

Pascal van jou weet ik nog niet waar het heen moet maar we zullen er voor zorgen dat ook jou donatie goed terecht komt.

 

En als alles in NL goed is afgehandeld gaat ook de 600 dollar opweg naar een goed project.

 

Helaas hebben we het streefbedrag van 2500 euro niet gehaald, maar we zitten er heel dicht bij. Zo hebben we met onze fantastische reis ook maatschappelijk kunnen bijdragen aan hele goede projecten in Mongolië. Alles bij elkaar heeft de trip enkele tienduizenden euro’s bijeengebracht. Een geweldig resultaat.

 

Iedereen die heeft geholpen met de voorbereiding bedankt!

Antoine (dabeko) voor de banden, we hadden ze hard nodig, Niki voor de dagen in de auto opzoek naar een goed voertuig, het regelen van de dakdrager bij Henkie Knooi en de brandstofdonatie. In Roemenië hebben we voor het eerst echt getankt! Buurman Hans voor het maken van de plaat voor de dakdrager. Mark voor het opzetten en bijhouden van de website. Wat was het leuk om alle reacties te kunnen lezen onderweg. Martin (A-choice) voor het bakkie en de installatie daarvan, ook die heeft het niet gehaald. Maar dat handelen we nog wel af ;) . Van Kesteren voor de voorbereiding van de auto, helaas net niet gehaald maar toch! Marieke voor de GPS,  wat hebben we hem nodig gehad! Lies en Maris voor de fijne thuiskomst. Maaike en weer Marieke voor het ophalen. En we vergeten er vast ook nog. Jullie ook bedankt!

 

Dit was het…. Iedereen bedankt voor het meeleven en meelezen. En ook voor de vele complimenten over het schrijven. Wie weet gaan we daar inderdaad eens wat meer mee doen. Maar dan niet hobbelend achterin een auto!

 

Leef vandaag, niemand heeft je morgen beloofd!

Dikke kus en tot snel,

 

Nienke en Bram

 

2 Responses to This is the end…het was fantastisch en bedankt!

  1. Haha, jammer joh, je hebt een talent, moet je aan de bak! :)

    Mooi verhaal weer en jullie ook dank daarvoor!

  2. Hester says:

    Super dat dit stuk er nu ook is! Hebben we het helemaal mee kunnen maken! Thanks! Kus Hester (wie schrijft, die blijft, ben benieuwd wat er nog in jouw koker zit!)


  • Laatst gepubliceerd

  • Twitter

    • Het einde!!..Het was fantastisch en bedankt!! Laatste verhaal over de trip van Bram en Nienke @ the mongolchallenge 2011
      http://t.co/QxU7MhM
    • @team4rts
      Doe iedereen de groeten, Bram en Nienke in het bijzonder!!! goed gedaan mensen #proudtobedutch
    • Bram en Nienke zijn onderweg naar huis, wij misten nog een deel van de reis daarom hier het verhaal The remaining Story!
      http://t.co/uJOaS6J
    • Nieuws van het Front, Bram & Nienke in gastvrij Kazachstan , Altai gebergte, op naar Mongolie! De Jaguar is overleden :(
      http://t.co/RiQQ44b
    • Bram en Nienke laten weer van zich horen, nu via sms, foto's via @team4rts....de Renault is still alive!! Lees het hier
      http://t.co/3QCqqVY
    • Yess nieuw bericht van het front door Bram en Nienke!!....zwaar in Kazachstan lees het hier
      http://t.co/pMtBSua
©2018 Mongolie-challenge-2011 Entries (RSS) and Comments (RSS)  Raindrops Theme