Mongolie-challenge-2011

Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011

Bram en Nienke's Mongolie challenge 2011


  • dinamic_sidebar 3 none

  • Corruptie lijkt verslagen!!

    Posted on by Bram

    Vr 10 juni(vervolg)

     

    Nadat we met veel moeite Rostov hebben verlaten begint de rit naar de Kazachstaanse grens. De teller staat inmiddels op 3600 km, onwerkelijk! Door het verslapen lopen we zoals gebruikelijk achter op schema. Arthur en Ferdi sluiten aan met de brandweerbus. Met 4 voertuigen gaan we vandaag op pad. Het is lastig om Rostov te verlaten, maar naar enig zoekwerk slagen we er toch in. Daarna schieten de kilometers gestaag onder ons door. Op naar Elista een rit van 480 km. Het landschap veranderd nu definitief

    De ruimte in Rusland is overweldigend. Enorm steppes, in de verste verte geen huizen. Alleen een slecht asfaltweg. Maar dan ineens weer politiecontrole. Dus ook in Rusland. Maar Arthur heeft DE ontdekking van de dag gedaan. Omdat hij in een brandweerwagen rijdt had ik via de jongens van de brandweer twee uniformen geregeld. Tja en Russen en uniformen. Dus als we nu worden aangehouden zeggen we meteen ha collega. Dan zie je ze al even kijken… hu wat? En dan een praatje over dat we politie zijn uit Nederland opweg naar Mongolië voor een internationale opdracht. Werkt perfect. We mogen elke keer meteen doorrijden. De corruptie is verslagen. Onderweg zien we een brandweerkazerne. Meteen er op af met de bus en de uniformen. De jongens zijn wat terughoudend omdat ze bang zijn dat hun meerdere het niet ok vindt dat we op de kazerne komen. Maar we hebben het voor elkaar gekregen om de wagens naast elkaar te zetten voor een foto. Even een rondje in de brandweerauto. Fantastisch wat een monsters. Als dank laten we een fles Berenburg bij ze achter. Vanavond de laatste nacht in Rusland voorlopig. We proberen het plaatsje Chess City te vinden. De president van de provincie Kalmukkië is voorzitter van de wereldwijde schaatsbond en heeft dit stadje laten bouwen. Helaas kunnen we het niet vinden in het donker. We zijn bijna bij de grens met Kazachstan. De komende tijd zal het waarschijnlijk even zonder internet moeten. Zeker de eerste 3 a 4 dagen. DIRTTRACKS!! We zijn aanbeland bij het volgende level!We verlaten de bewoonde wereld en gaan offroad. 4 dagen zandhappen, zware paden, kamelen  en zandduinen. Tot over een paar dagen en foto’s hiervan volgen!!

     


  • Corruptie

    Posted on by Bram

    Woe 7 juni.

     

    CORRUPTIE!! en de zwaarste challenge-dag die ik ooit gereden heb!

    Vandaag Moldavië, Transnistrië en weer de Oekraïne. Een tocht van 660 km dus vroeg op. Transnistrië heeft met hulp van Rusland (en met name de Russische maffia) zelf de onafhankelijkheid uitgeroepen en zich afgescheiden van Moldavië. Het land wordt geloof ik alleen door Rusland erkend. Om hun woorden kracht bij te zetten hebben ze grensposten opgericht en eigen valuta. Het is de moeite waard om het land even op wikipedia op te zoeken. Dan krijg je een goede indruk waar we mee te maken hebben gehad. Het land wordt gerund door de maffia en is zo corrupt als de pest. En dat zouden we al snel merken. In het roadboek staat omschreven hier goed op te letten dat alles goed gaat met in- en uitreispapieren. Het laat zich raden het gaat dus mis…. We missen een afslag en via een zandpad ook de grensovergang. In een stadje rijden we tegen het verkeer in… Meteen een irritant klein ladaatje achter ons maar ja… klein, irritant maar wel met zwaailichten. Shit daar gaan we Ze gooien de lada voor onze auto’s. Papieren! Onze rijbewijzen verdwijnen meteen in hun zak betalen anders krijg je ze niet terug. 50 euro per overtreding. Eens kijken wie hier de langste adem heeft dachten we nog… Juist hun dus. Mee naar het buro. Mike van de Jaguar en ik gaan mee naar binnen. Daar volgt een heftige discussie en een flinke dosis dreigementen. Uiteindelijk weten we ze om de tuin te leiden door met dollars op de proppen te komen en daar een belachelijke koers aan te koppelen. Tevreden steekt hij de 25 dollar in de zak en laat ons gaan. We dachten dat we nog in Moldavië waren en rijden verder naar de grens met Transnistrië. Daar aangekomen blijken we aan de grens met de Oekraïne te staan. Nee he, hebben we nou die ene grens waar het niet moest gebeuren helemaal gemist. We blijken via de omweg zo de schurkenstaat in te zijn gescheurd. Geen invoerpapieren voor de auto, geen visa…. Kak! Dit gaat problemen opleveren. De corruptie ruikt zijn kans….Na  1 ½ uur vol met dreigementen kopen we het hele verhaal af voor 275 dollar. 6 personen en 3 auto’s mogen het land verlaten. De politie die ons eerder heeft aangehouden was dus Transnistriaans?? Al met al was het best duur voor een land waarvan we niet eens wisten dat we er geweest waren. Ik zeg het niet snel maar Transnistrië, als het kan met een grote boog er omheen! Nou ja verder dan maar weer de Oekraïne. Aan ons eerste bezoek hebben we goede herinneringen over gehouden. Die zouden ze vandaag even teniet doen. We zijn net de grens gepasseerd na weer een uitgebreide controle als we een mooi plekje zien om te gaan zwemmen. We draaien van de weg af….politie. Papieren! We zouden over een doorgetrokken streep zijn gereden. You have big problem! Ja joh? Yezz I take papers! you pay 50 dollar each its ok. Klootzak! Niet weer he, dit wordt een dure dag zo. Maar ja hij heeft onze papieren. Een wijze les. Die geven we vanaf nu dus nooit meer af! We kopen het af voor 100 dollar. Uit wraak jat ik hun afstandsbediening van hun camera systeem mee. Hebben we toch nog een souvenier. En de gedachte aan het tafereel van die avond verlicht de pijn. Hé Igor heb jij de afstandsbediening gezien.. Nee die had jij toch…nee hij lag daar.. Met tie-wraps zit hij nu op onze dakdrager! Nou het is inmiddels 3 uur en we hebben krap 150 km afgelegd. Nog 510 te gaan. Dit wordt weer een latertje. We rijden stevig door maar de oude vrachtwagens vertragen ontzettend. Wel letten we heeeel strikt op de verkeersregels. Onderweg pikken we steeds meer teams op. Uiteindelijk bereiken we om half 1 Preslav waar we een hotel willen zoeken. Overal borden maar nergens hotels. Er hangt een nare sfeer zo in de nacht en het wemelt van de dronken mensen op straat. Na een uur zoeken geven we het op. Onze intuïtie zegt weg hier, en ik heb altijd geleerd dat gevoel nooit te negeren. Bij het wegrijden wordt één van de teamleden beschuldigd van het raken van een auto. Er moet geld komen. Allemaal in de auto en weg hier. We besluiten te gaan wild kamperen aan de zwarte zee, weg van de bewoonde wereld. Nog even 160 km rijden. Uiteindelijk komen we daar om 03:30 aan. De laatste 2 kilometer worden we begeleid door twee joelende tieners in een afgetrapte Lada. Met een fles bier in de hand draaien ze om ons heen, toeteren en zwaaien. Als we stoppen komen ze bij ons staan. De springen om ons heen en slaan ons op de rug. Vanuit de Lada komt harde muziek, ze denken dat we daar komen om een feest te geven lijkt het. Nou ik heb hun de uitnodiging in ieder geval niet gestuurd.We geven aan dat we willen gaan slapen en geven ze twee biertjes mee voor de weg terug. Dan pakt één van de twee ineens zijn jachtgeweer van de achterbank en schiet twee keer over de zwarte zee. Toch even schrikken, maar hij wilde het even laten zien. Of wij ook willen… Nou vriendelijk bedankt, we gaan maar eens slapen. Het is al weer licht als de tent staat en we gaan slapen. Allemachtig dit was me het dagje wel. Maar hier doen we het toch ook een beetje voor gek genoeg. We vallen meteen in slaap.

     

    Do 9 juni.

     

    Na een paar uurtjes slaap branden we uit onze tent. Tijd om op te staan. Er ligt een rustig dagje voor de boeg 300 km en dat is wel even prettig. Alleen de Russische grens zal tijd kosten is de verwachting. Ik stap uit de tent en loop meteen tegen drie wel hele blije types aan. Ik schud ze de hand,. Ze worden nog blijer. Dan zie ik ineens een ouderen vrouw op haar hurken zitten prevelen. Verderop gooit iemand zijn krukken in de lucht en loopt weg. Een oudere man komt al scheldend in het niets dichterbij. Wat een bizar plaatje als je net uit je tent stapt. Zo onbewoond was het dus niet. We lijken vlakbij een gesticht te staan of zo. We kunnen het alleen niet ontdekken. Nou ja we voorzien ze van de nodige kadootjes en vertrekken. Op naar Rusland! De rit verloopt soepel. Even een onderbreking voor een los getrilde bodemplaat en onze gebruikelijke elektrische probleempjes. Verdere pech blijft onze groep tot nu toe bespaard. Gisteren heeft een van de teams en klapband gehad en er zijn verschillende auto’s met motorproblemen bij de andere groepen. Als het zo blijft…. De oversteek van de Russische grens duurt lang door al het papierwerk maar gaat verder soepel. Geen uitgebreide controles maar vriendelijke mensen. De playboy van Michael wordt lachend in beslag genomen. We gunnen het ze.. We rijden Rusland binnen!! Eindelijk,  een lang gekoesterde droom gaat in vervulling. Hier wil ik al zo lang naar toe. En ik wordt niet teleurgesteld. Het landschap is mooi en de temperatuur met 25 graden een stuk dragelijker dan de 32 van de afgelopen dagen. Als we Rostov au Don binnen rijden blijken ook de mensen fantastisch. Toeterend en zwaaiend draaien ze om ons heen. Iedereen is enthousiast. Welkom in Russia!! Lelijke mannen en mooie vrouwen. I like it! A lot!! Nienke is gek genoeg iets gematigder enthousiast. We gaan opzoek naar een hotel. Lekker douchen, en de stad in. We hebben zin in een goede maaltijd en een glas wijn. Het is lang geleden dat we goed en uitgebreid hebben kunnen eten. Vanavond een goed bed en eindelijk eens meer dan 5 uur slaap. Morgen een paar kleine reparaties aan de auto

    ’s en weer verder. Na de pittige dag van gisteren genieten we weer met volle teugen. We zijn in goed gezelschap van de beide teams van Return to Sender. Michael en Erwin in hun zwaar gepimpte Daimler (check de website www.team4rts.com voor de foto’s) en Margot en Martin in de Landrover

     

    Vrij 10 juni

     

    Oef vroeg naar bed is mislukt. Zwaar wezen stappen in Rusland. We zijn een vrijgezellenfeest binnen gelopen van een Russisch meisje…. Met een stuk of wat mannelijke strippers. Nienke haar mening over Rusland is bijgesteld. We hebben ons verslapen en hebben nu haast. We slapen vannacht in een klooster.


  • On the move!!

    Ma 6 juni

     

    Van Presov naar Borsa vandaag op het menu, het klinkt makkelijk. We doorkruisen Slowakije, Oekraïne (voor de eerste keer) en Roemenië. Na een goede nacht slaap in ons fantastische hotel is iedereen er weer vroeg en fit bij. Hier en daar wordt voor vertrek wat aan de auto’s geprutst. Als iedereen het ontbijtje op heeft en de auto goed heeft ingericht volgt onder begeleiding van de sirene’s en getoeter het vertrek. Het blijkt in de steden moeilijk om bij elkaar te blijven, maar het lukt ons om elke keer weer aan te haken. Slowakije is mooi maar met vlagen erg arm. In het dorpje Lucky rijden we langs een echte Roma sloppenwijk. Dat is echte armoede! We slingeren de bergen in op weg naar de Oekraïne. De grensovergang verloopt langzaam maar effectief. De eerste grondige  controle. Als de muziek wat harder gaat en de mensen uit de auto’s beginnen te stappen worden we door een hele strenge dame terug in de auto geblaft. Na vijf poortjes en een boel stempels zijn we er door! V oor de eerste keer de Oekraïne!! Na Roemenie zullen we hier nog een keer door heen komen.. De wegen worden slechter. Maar het weer blijft onveranderd goed. Stralend met een graadje of 26. In de auto…32. Dus als we water zien twijfelen we geen moment, zwemmen! Arthur, Reinier en Ferdy blijken hetzelfde idee gehad te hebben want we parkeren naast de brandweerbus. Heerlijk om even af te koelen. Meteen raken we in gesprek met de lokale bevolking die hun tapijten in de rivier aan het wassen zijn. Met handen en voeten kunnen we uitleggen wat we aan het doen zijn en waar we naar toe gaan. Ze verklaren ons voor gek. Druk handenschuddend worden we uitgezwaaid. FRiEND, FRiEND, bye bye. Wat is iedereen toch super vriendelijk. We worden overal toegezwaaid, mensen proberen met ons mee te fietsen. Salaam alymkum (schrijf je dat zo?)De weg begint de bergen in te slingeren opweg naar de grens met Roemenië. Het bakkie brand  door en er schudden een paar lampen los. Van team Peters krijgen we hun reserve bakkie. De lampen zijn snel gemaakt. We dachten dat we door het zwemmen flink achterop waren geraakt, maar de grens met Roemenië blijkt potdicht te zitten. We staan muurvast in een rij met Challenge auto’s. Verveling haalt het beste in mensen naar boven. Aan de grens wordt alles uit de kast gehaald. Keiharde muziek, discolichten, dansend op de brug van de rivier die de grens vormt. De grenswachten kunnen er in het begin niet om lachen en sommeren ons elke keer om de muziek zachter te doen. Maar na 3 uur wachten, lachen en dansen breken ze toch .Die maffe Hollanders zijn toch wel lachen. Lachend gaan ze mee op de foto. Ze versoepelen de controles en we rijden in het pikdonker Roemenië binnen.. Door al het oponthoud moeten we in het stikdonker door de bergen opzoek naar een camping. Navigeren en waarschuwingen voor gaten in de weg en gevaarlijke tegenliggers gaan via het 27 mc bakkie!  Uiteindelijk komen we daar om 02:00 aan. Snel tent opzetten, een biertje en naar bed voor een uurtje of 5 slaap.

     

    Di 7 juni

     

    Tot half 9 geslapen, veel te lang. We blijken bij een Belg op de camping te hebben geslapen,   voor 5 euro vijftig. We hebben weer een dag voor de boeg met relatief weinig km’s Borsa –Chisinau. Van Roemenië naar Moldavië. Maar hoe minder de km’s hoe zwaarder de rit leert de ervaring. Roemenië, een prachtig land. Het landschap veranderd langzaam van bosrijk berggebied naar glooiende grasheuvels. Maar echt helden in wegonderhoud zijn ze niet. We vorderen maar langzaam. Paard en wagen is hier een regulier voertuig en rijdt dus gewoon op de weg. Alleen op de snelweg is het verboden. Prachtige valleien schieten aan ons voorbij, de mensen die op het land aan het werk zijn onderbreken hun werk om te zwaaien. Nienke voelt zich net Maxima. We stoppen halverwege om even te lunchen en dat brengt ons nog verder achterop schema. Als we uit het restaurant  stappen staat er een agent bij onze auto’s … oh oh. Maar hij blijkt op ons te wachten om het verkeer te regelen als wij vertrekken. Vanaf nu staat er ineens op elke straathoek, bij elk zebrapad een agent. Ongelofelijk. Hoe vertaal je Melkertbaan naar het Roemeens? De grens naar Moldavië nadert. Dan is het kilometervreten afgelopen. Dan begint het eigenlijk pas echt. Als we aankomen wordt het meteen duidelijk. Dit wordt lachen. Eerste 4 man, douane en politie. Totaal bezopen! Ze lopen lachend en wijzend langs de auto. Niks mag in Moldavië, reservebanden op het dak, de verstralers zelfs de reflectoren, daar moet voor betaald worden. We hebben afgesproken om niets te betalen en ons van de domme te houden. Ik niet begrijp en dom kijken werkt goed. Na een uur mogen we voor het normale tarief van 3,5 euro Moldavië binnenrijden. Dat valt reuze mee. Iedereen waarschuwt ons. Pas op, blijf bij de auto en betaal niks. We moeten nog 4 uur door het donker naar ons Hotel (met bewaakte parkeerplaats) en besluiten om echt goed bij elkaar te blijven. Ik verheug me op deze nachtelijke rit door het onbekende


  • De eerste dagen onderweg!!

     

    2 juni 2011.

     

    Vroeg opstaan. Sander staat om 08:00 uur voor de deur om het raam te

    reparen. Het elektrische systeem verdomd het, wat we ook proberen. Uiteindelijk hebben we een snoer gemaakt van de sigarettenaansteker naar de schakelaar van het raam. Even stroom erop en hup daar gaat ie. Draadjes omdraaien en hij gaat weer dicht. Prachtig systeem, en echt wel fijn als je tijdens een tocht van 10.000 km even een raampje kan open doen. Het was haasten om alles op tijd af te hebben. Dauwpop was een beetje vreemd zo tussen het georganiseer door, Maar ook wel even lekker, even totaal wat anders. Ommenaren bedankt voor de gezelligheid. Pimpin, Marie, Mike en Jan, het was ons weer een waar genoegen. Volgend jaar weer!

     

    3 juni

    Met een iets wat suizend hoofd vroeg opgestaan. Reservewiel ophalen in Staphorst. Gratis omdat ik jarig was! Top , de dag die begint goed. Hup weer in de auto naar A-choice het 27 mc bakkie installeren en testen, ook die werkt. Martin bedankt!. Snel terug naar Kampen om de laatste inkopen te doen. Om half vijf nog even een interview met de brug. Leuk, ze willen ons volgen. Als het ons lukt om berichten te verzenden willen ze elke week een verhaal plaatsen. Daarna snel ff een happie naar binnen gooien. Pimpin bedankt voor het koken, het was weer een heerlijke Lomo. Daarna naar huis de auto inpakken en de laatste schroefjes vast draaien. Om half 11 konden we niet meer nadenken…wat moet er mee…wat niet…  Eerst maar naar bed dan zien we morgen wel weer verder.

     

    4 juni

    O god ja, vandaag moeten we weg. En wel binnen een uur.. Dan maar gewoon de laatste dingen erin kieperen en gaan. We zien onderweg wel wat we bij ons hebben. En dan stap je in de auto… Hey Nienke we zijn onderweg, heb je dat wel in de gaten? Eerst naar Amsterdam, het officiële vertrek. We vertrekken vanaf het muziekgebouw. Arthur heeft er weer wat moois van gemaakt. Alle auto’s opgesteld. De vrienden van Amsterdam – Dakar 2004 wippen nog even langs en geven de auto de finishing touch. Mark en Marc, de striping maakt hem echt af. Willemijn en Ruud als vader en moeder, super dat jullie er ook waren. Tja Gerben je was mijn verjaardag zo als elk jaar vergeten. Tradities zijn er om in ere te houden. En je stond er toch maar mooi bij het vertrek. Van Marc en Mark kregen we nog even twee Russische bondjassen. Op het dak zittend in bondjassen zijn we over de startlijn gereden. Goed genoeg om het shownieuws te halen: http://www.shownieuws.tv/video/mongol-challenge-van-start/ Het is begonnen!!!! Hey Nienke…je bent onderweg naar Mongolië, hoe goed is dat!

     

    De eerste kilometers schieten voorbij we zijn al snel iedereen kwijt en om half 19:30 rijden we in Berlijn het parkeerterrein op. De eerste 660 km zitten erop. Nog 9340 te gaan. Illegaal kamperen, midden in Berlijn. Eens kijken of ze ons vannacht nog wegsturen. We zetten de tent op op het citystrandje bijna tegen de Berlijnse muur aan. ’s Avonds heeft Arthur een bbq geregeld, goed voor de honger en de eerste echte kennismaking met de medereizigers. Zoals verwacht is iedereen ontzettend goed gezelschap. Iedereen heeft er ontzettend veel zin in. Na het eten zijn we met een aantal nog even de stad ingelopen om een terrasje te pakken. 03:00 uur naar bed…Het was een lange dag.

     

    Zo 5 juni

     

    Gelukkig niet uit bed gehaald door de politie, maar toch om half 7 wakker. Nou dan de auto maar voorbereiden. Er ligt nog 60 liter rode diesel op het dak en de tank is leeg. We zijn trouwens op 1 tank naar Berlijn gereden. Helemaal niet onaardig met al die uit- en opbouw.

    Toen de tank gevuld was begonnen de eerste anderen wakker te worden. Op de Hotelboot in de buurt konden we douchen en zelfs een heerlijk ontbijtje scoren. Toen konden we fris gewassen en met een volle maag achter het stuur stappen. De langste dag van de challenge lag in het verschiet. Bijna 900 km. Via Cottbus Polen binnen naar Krakau en daar de Slowaakse grens over. Onderweg wordt de stoet uitgebreid bekeken en toegezwaaid. Het is een mooi gezicht zo’n rij van (16) uitgedoste auto’s. We trekken veel aandacht. De polen maken alle vooroordelen waar. Om 09:30 uur lopen ze totaal bezopen over de tankstations. Vale, grijze Oostblokkoppen. Geen plekken om al te lang rond te hangen dus snel weer in de auto en verder. De eerste materiaalpech is een feit. De zekering van de radio brand door. De combi 27 mc en radio is toch iets te veel gevraagd. Het is snel gerepareerd en als het hier bij blijft tekenen we er direct voor. Het is veel snelweg vandaag. Alleen het laatste stuk vlak bij de grens met Slowakije duiken we de bergen in. Wat een fantastisch uitzicht. Damp in het dal en sneeuw op de toppen van de Karpaten.. Bochtige wegen, prachtige landschappen met weelderige natuur. Het begint meer en meer te kriebelen. Nu begint de reis echt te leven Het begint al langzaam donker te worden. En we hebben een plekje gezocht om te eten. Ohh een koud biertje, daar heb ik zin in. Hoe we het voor elkaar kregen weet ik niet, maar een restaurant dat geen alcohol verkoopt..IN POLEN!!!! Ik had je voor gek verklaard als je me had verteld dat zoiets bestaat. Ach een colaatje…ook lekker. En € 12,- voor 2 pizza’s en drinken is nou ook niet echt veel. Na het eten zijn we nog een uurtje of twee verder gereden en we zitten nu in een hotelletje in Presov. Een leuk stadje met een wel erg troosteloos maar goedkoop hotel. En na zo’n lange dag… Maakt het echt geen reet meer uit, een bed….heerlijk! Tot zover de eerste berichtgeving. We zijn pas twee dagen onderweg maar het lijkt al veeel langer

     

     


  • Hallo en tot gauw!!!

    Posted on by Bram

    Welkom op onze site!!

    Wij zijn Bram Oudejans en Nienke van Keimpema en wij gaan zaterdag 4 juni beginnen aan onze monsterrit van Amsterdam naar Ulaan Bataar…Mongolië

    10.000 km van oost naar west. Vergeet het strakke asfalt van Europa na Duitsland duiken we de voormalige Sovjet Unie in. Van boven zullen Lenin en Stalin met verbazing het geploeter van onzeRenault Mégane waarnemen. Teamspirit en inventiviteit zullen de woorden worden. Tie-wraps enDucktape een waardevast betaalmiddel.

    We pakken een paar onmogelijke plaatsen onderweg naar het einddoel. Plaatsen die we nog niet eens uit kunt spreken - ook al zouden we het willen. Na de eerste dag Autobahn feest in Berlijn. Daarna start het echte kilometervreten door Oost-Europa. We steken het Tatra gebergte over en scannen de klassieke Roemeense gehuchten. In Moldavië ligt Transnistrië – een piepklein autonoom énCommunistisch staatje bekend als vrijstaat en rovershol. Beelden van Lenin staan nog in vol ornaat te pronken.

    We checken het mondaine Odessa in Oekraïne en vervolgen de kustweg naar Rusland langs de Zwarte Zee. In sweet mother Russia ligt de Boeddhistische enclave van Elista, een bizarre overkill aan pagoda’s en tempels in een Russische setting.

    In Kazachstan begint het voor onze vierwieler serieus te worden. Met een paar jerry’s en reservewielen op het dak zoeken we naar de juiste tracks richting de opgedroogde oevers van de Aral Sea waar boten op de steppe worden omgezet in het betere roest. In hoofdstadAstana zullen we onder onze auto duiken om een extra carterplaat te monteren. Door het Altai gebergte moeten we letterlijk de weg vinden om uiteindelijk op de weg te komen richting cracking Mongolië, finish Ulaanbaatar.

    Op tijd op je werk zijn, 09:00 tot 17:00 uur…. Lekker belangrijk!!!!

    Explore the unknown! Get out there and have it your way!!!

     

     


  • De wagen

    Posted on by Bram

  • Dit is de mongolie challenge

    Posted on by Bram



  • Laatst gepubliceerd

  • Twitter

    • Het einde!!..Het was fantastisch en bedankt!! Laatste verhaal over de trip van Bram en Nienke @ the mongolchallenge 2011
      http://t.co/QxU7MhM
    • @team4rts
      Doe iedereen de groeten, Bram en Nienke in het bijzonder!!! goed gedaan mensen #proudtobedutch
    • Bram en Nienke zijn onderweg naar huis, wij misten nog een deel van de reis daarom hier het verhaal The remaining Story!
      http://t.co/uJOaS6J
    • Nieuws van het Front, Bram & Nienke in gastvrij Kazachstan , Altai gebergte, op naar Mongolie! De Jaguar is overleden :(
      http://t.co/RiQQ44b
    • Bram en Nienke laten weer van zich horen, nu via sms, foto's via @team4rts....de Renault is still alive!! Lees het hier
      http://t.co/3QCqqVY
    • Yess nieuw bericht van het front door Bram en Nienke!!....zwaar in Kazachstan lees het hier
      http://t.co/pMtBSua
©2018 Mongolie-challenge-2011 Entries (RSS) and Comments (RSS)  Raindrops Theme